yavuz çetin.

yavuz çetin'in adını neden ve nasıl kendini öldürmeden önce duymadım bilemiyorum. yani tamam müziği derinlemesine takip eden bir insan değilim. türkiye'de olan, rock müzik yapan, tanımadığım pek çok grup olabilir.

ama bu adam kadar gitarını güzel çalan bir insanın ismi nasıl duyulmaz? güzel sesli, güzel besteler yapan bir insan. konser vermiyordu anladığım kadarıyla ya da konser verdirtmiyorlardı. bar ortamlarına hiç takılmadığım için bilemiyorum çıktı mı öyle istiklal'de falan.

yani gayet de pop müzik severlerin beğenebilecekleri şarkılar var her iki albümünde de. yani mor ve ötesi de zamanında ünlü değildi ama duyduk onları bir şekilde ünlü olmadan da önce.

sonra bu adam ölünce bütün bu kurban.com'du, birkaç değişik rock grubu sitesiydi hepsi andılar falan bu adamı. ben de kim ki bu dedim kendime. böyle öldü de duyduk falan.

sonra bütün rock müzik dinleyen insanlar bu adamın adını sayıklamaya başladı ve şu ünlü "cherokee" şarkısını söylemeye başladılar. hoş bir şarkı tabii ama yani o albümde çok daha güzelleri var.

ben de ölümüyle tanıştım yavuz çetin'le. keşke daha önce duymuş olsaydım. belki görmüşümdür bir yerde bir konser afişini de bilememişimdir kim olduğunu.

ama söylemeye çalıştığım, insanlar bu adamı (ikinci albümü çıkmadan) neden konuşmadılar? nasıl konuşmadılar? nasıl gelmedi kulağıma? anlayamıyorum ben. insanlar kendilerine mi sakladılar daha sonra "aaa ilk ben keşfettim" geyiklerine girebilmek için? yoksa o lisede mi oluyor sadece? uzak kaldım; affedin. yani tamam pek çok şair, yazar var öldükten sonra ünlenen ama yani türkiye'de rock müzik yapıp albüm çıkaran kaç insan vardı yavuz çetin öldüğünde?

neyse. sesine bayılıyorum. çok güven verici, yakın. aynı zamanda karizmatik bir ses. karakterli efendim; ne demekse artık tam olarak. öyle sesine sıfatlar vermeye çalışıyorum ama pek olmuyor. sesinde ve şarkı sözlerinde büyük bir istek, arzu hissediyorum. uyuyorlar o yüzden.

öldürmeseymiş kendini keşke. elbet bir gün duyardık yani ismini. sonra konserine giderdik. hep beraber şarkılar söylerdik. hep beraber bağırırdık, hep beraber ağlardık.

ama yok. canı sağ olsun.

anıyoruz:

" yaşadığım her şey
benim için bile bir sır; kimse bilemez
kimi gerçek kimi hayal
kim oyun oynuyor; kimse bilemez "