mutlu aküleri.

ben yine benim çok hoşuma giden şarkılar dinledim. yine kaptırdım kendimi. yine söyledim şarkılar, yine olmayan davullara vurdum ben. yine coştum ben.

yine içimi bir umut doldurdu. yine yapabilirim dedim. yine güç aldım ben. dedim istesem ben de yaparım. biraz çaba harcasam olur dedim yine ben.

ama bu sefer bozmayacağım. 20 yaşındayım ben. 15 yaşında bunu yapmadım ama şimdi yapacağım. kandıracağım kendimi. gerçekleri göstermeyeceğim kendime; kendileri bana gösterene kadar kendilerini. yarın öbür gün uğrarlar. kapıyı çalarlar da öyle davetsiz misafirler gibi o olumsuzluklarıyla, umutsuzluklarıyla birlikte otururlar tam salonun ortasına. salon. ben yani; kalbim.

ama dedim ya. bu sefer denemeyeceğim bir şey yapmayı. ne elime bir fotoğraf makinesi alacağım, ne de gitar. hiçbir şey yapmaya, ortaya hiçbir şey çıkarmaya çalışmayacağım. kendimi kandırmak bu kadar kolay işte. inanıyorken yapabileceğime, istemeden de olsa aksini inandırmaya çalışmayacağım.

kendimi yükseklerde göreceğim. bir tür uyuşturucu niyetine kullanacağım o masumca yazılan şarkıları. en hüzünlü şarkılardan bile yararlanacağım. onları harcayacağım. hem müziği kullanıp hem de derin anlamlar yükleyeceğim.

böyle yazıyorum. ama kafam karışmıyor hiç. mutluyum ben bu gece. içmedim de hiç.

her neden böyle bir şey olduysa bu gece bana, her ne gazı olduğunu düşünüyorsa o, bu veya şu. umrumda değil.

en azından bu gece güzel olacak dünya.

öyle günün olaylarına kendini kaptırıp da güzel olması değil. zamanın güzel ve çaktırmadan akması değil bu. bu gerçek mutluluk. ve bu sadece beynimdeki nöronlarla, elektrik akımlarıyla ilgili. ama umrumda değil bunlar bu gece.

eğer bir uç noktaysa bu yaşadığım; zevkini çıkarıyorum bunları yazarak.

öpüyorum yanağından.