Pozitif
Gecen gun otuzlarinda bir aktrisle tanistim. Benim pek muhabbetim olmadi kendisiyle; bizim hocanin filminde oynayan aktrislerden biriydi. Saatler boyunca etrafimdaydi; biz ekipman hazirlarken arabada isiniyordu, yonetmen cagirinca kosarak geliyordu, makyozle konusup kahkahalar atiyordu.
Davranislari, tavri o kadar icten, rahat ve emindi ki icimi huzurla doldurdu. Birden farkettim cevremdeki butun universite gencliginin ne kadar "genc" oldugunu. Baska insan da gormuyorum zaten; okulum sehrin disinda -- Sabanci gibi. Tek iletisimim genclik ve profesorlerle.
Karsimda ne yapmak istedigini bilen, halinden memnun, sikayet etmeyen ve ayni zamanda profesor havalarina girmeyen bir insan goreli o kadar cok olmus ki...
Her sey zamanla duzelir havalarina girdim; insan yaslandikca ne istedigini daha iyi anlar dedim. Sonra nasil bazilarinin hep caresiz/depresif kaldiklari aklima geldi. Yine bunaldim.
Ama oyle bir insana ihtiyacim var benim. Yanimda takilsin, bana pozitif enerji versin.



