beyin egzersizi.

bazen düşündüğümüz bir şeyi anlatmadan önce üzerinden biraz zaman geçmesi gerekiyor. şöyle bir uyuyup sonra aklımıza getirmek gerekiyor.

günlük konuşmalar bu şekilde gelişemiyor; iletişim problemleri peşimizi bırakmıyor. yok savunma mekanizmaları, yok ilk aklımıza gelen düşünceyi doğru kabul etmeler... karmaşa. ama tabii hayat böyle de güzel.

her şeyin bir değil çok nedeni var. birine kızmadan önce biraz sakinleşip bunun neden gerçekleştiğini düşünmek lazım. niye böyle yaptın, şöyle yapsaydın ya gibi yorumlar yapılır hep. onlar zaten farkındadır artık hatalarının. ama insanlar her zaman hatalarının daha derinde yatan nedenlerini bilemezler. ne yapan ne yaptıran ne de yapılan. o yüzden düşünmek lazım.

bir duşa girmek lazım. bilmem anlatabiliyor muyum.

(yahu. dilime sürekli rafet el roman'ın kumral bomba şarkısı takılıyor. hani var ya "kim var, kim var orada? kim var, kumral bomba..." diye giden. hayat da bir mp3 çalar gibi. kimileri kendilerine liste yapıp düzenli düzenli dinliyor. kimileri de basıyor düğmeye; alet ne isterse o çalsın diye. sonra kafalarına alakasız şeyler takılıyor ve hayatları bir oraya bir buraya bilinçsizce savruluyor.)