ucundan tutunuz.

başlık sığmadı.

2007-06-26T00:31:00.001-05:00

sekiz yaşındaki can'ın jumbo mega kupon biriktirme hevesi gibi süper ve manyak hızlı (yüz milyon jet güçlü) bir ulaşım aracının icat edilmesini hayal eden yirmi iki yaşında bir adet can'ın çocuksu girdisi

bana istanbul ve los angeles karışımı bir şehir lazım.

öyle bir şehir varolmadığına ve böyle bir şey gerçekleşemeyeceğine göre, iki şehir arasında hızlı ve ucuz bir iletişim aracı üretilmesine taban oluşturacak bir doğa harikası keşfedilsin! haydi bilim adamları! el ele! can'ı mutlu etme zamanıdır!

ben de bu vesileyle kargo severlere konuyla alakasız birkaç dize şarkı sözü yolluyorum..

"sen şimdi kapat pencereni

bak yıldızlara

sabah gökyüzü kalacak

bulutlar dağılınca

sen al götür kendini

sakın geriye bakma

sabah yalanlar kalacak sana"

yahu bırakın boş muhabbeti! hadi işe!

fotoğraflar

2007-06-21T13:32:00.000-05:00

yeni fotoğraflar koydum siteme.

http://jonefe.net 'ten ulaşabilirsiniz.

saygılar ve sevgiler.

sular yükseliyor (taylan'ın anısına)

2007-06-05T22:44:00.000-05:00

Uzun süredir görmediğin bir arkadaşın sana bir kaset yollar, içinde birlikte dinlediğiniz şarkılar, eski zamanlari hatırlatan şarkılar olur. Arabanda, taşınabilir kasetçalarında (walkman) onu dinlemek seni bambaşka yerlere götürür.

İşte Sular Yükseliyor da öyle bir albüm. Benim biraz geç kaldığım şarkılardan oluşan bu albüm, "arkadaşın biri yapmış, süper şarkılar var" diyebileceğim bir kaset. NOW 232354 albümleri gibi değil; çok kişisel, çok duygusal, çok şirin -- şirin derken, dinlemesi şirin, anlattıkları şeyler değil.

Arada bir eski şarkılar olduklarını, bazılarının pek gençken bu şarkıları yazdıklarını kendime hatırlatmak zorunda kalıyor olsam da çok zevk alarak dinlediğim bir albüm; herkese tavsiye ederim.

1. Neden, Neden ( D-100 ) - 4:32
2. Yeminin Mi Var ? ( İstasyon ) - 5:13
3. Tut Beni Düşmeden ( Kesmeşeker ) - 6:12
4. Lan N'oldu ( Kramp ) - 6:27
5. Evde Yoklar ( Kumdan Kaleler ) - 4:43
6. Kapılar Ardında ( Mask ) - 3:34
7. Yalnız Şarkı ( Mor ve Ötesi ) - 4:37
8. Crying Game ( Nekropsi ) - 2:41
9. Toy Yıllar ( Tını ) - 3:34
10. Çakırcalı Türküsü ( Ayhan Anıl ) - 4:32
11. Herşeye Değer ( Bulut ) - 3:47
12. Hayat Tarzı ( Demirhan Baylan ) - 4:57
13. Sonbahar Kaçağı ( Şevket Akıncı ) - 3:52
14. Al Alabilirsen ( Tanju Aşanel ) - 4:14

Küçük Bir Kızın Hikayesi

2007-05-03T03:59:00.000-05:00

Küçük Bir Kızın Hikayesi

I.

Bir bebek vardı,
Küçük parmakları olan küçük bir bebek,
Tombul küçücük parmakları,
Tombul parmaklarının küçücük parmakuçları,
Vardı.

Güneşin parıldadığı bir sabah,
Daha beş yaşındayken,
Ona, herkes gibi,
Bir gün öleceğini söylediler.

Ama daha küçüktü,
Anlayamazdı.

Ailesi,
“Tanrı seni koruyacak” dedi.
Ama o pek inanmadı,
Tanrıya,
Camilere,
Camilerdeki imamlara.

Gülümsedi,
Ve yıllar rüzgar gibi geçti gitti.

II.

Yirmi yıl sonra,
Güneşli bir akşamüstü,
Yaşlı bir amca ona kötü haberi verdi.
Beyaz önlüklü yaşlı amca,
Cepleri beyaz önlüğüne dikilmiş amca,
Ona yakında öleceğini söyledi.

Sordu amcaya,
Ve sadece ona değil,
Başka yaşlı amcalara,
Hesap makineli yaşlı amcalara,
Camideki yaşlı amcalara,

“Neden ölüyorum?”

“Hastasın”
Dediler ona.
Bazıları ekledi,
“Merak etme.”

O zaman ilk defaydı,
İlk defa sordu kendine,
“Ne olacak bana öldüğümde?”

Herkes cevap verdi,
Bambaşka hikayelerle.

III.

Hiçbirimizin görmediği kadar,
Soğuk ve korkunç bir gecede,
Çatısında kar birikti.

Sıcak şaraplarını yudumlarken,
Ailesi ona son hikayeyi anlattı,
Hayatında duyacağı son hikayeyi.

Küçücük bir kızın hikayesi,
Küçücük parmak uçları olan bir kızın hikayesi,
“Bir gün herkes gibi sen de öleceksin” denen,
O küçücük kızın hikayesi.

Ve tıpkı o küçücük kız gibi,
O şirin hikayedeki küçük kız gibi,
Gülümsedi.

Pozitif

2007-02-26T20:47:00.000-05:00

Şekil 1A - Mutluluk

Gecen gun otuzlarinda bir aktrisle tanistim. Benim pek muhabbetim olmadi kendisiyle; bizim hocanin filminde oynayan aktrislerden biriydi. Saatler boyunca etrafimdaydi; biz ekipman hazirlarken arabada isiniyordu, yonetmen cagirinca kosarak geliyordu, makyozle konusup kahkahalar atiyordu.

Davranislari, tavri o kadar icten, rahat ve emindi ki icimi huzurla doldurdu. Birden farkettim cevremdeki butun universite gencliginin ne kadar "genc" oldugunu. Baska insan da gormuyorum zaten; okulum sehrin disinda -- Sabanci gibi. Tek iletisimim genclik ve profesorlerle.

Karsimda ne yapmak istedigini bilen, halinden memnun, sikayet etmeyen ve ayni zamanda profesor havalarina girmeyen bir insan goreli o kadar cok olmus ki...

Her sey zamanla duzelir havalarina girdim; insan yaslandikca ne istedigini daha iyi anlar dedim. Sonra nasil bazilarinin hep caresiz/depresif kaldiklari aklima geldi. Yine bunaldim.

Ama oyle bir insana ihtiyacim var benim. Yanimda takilsin, bana pozitif enerji versin.

Ortaçgil <3 Brun

2007-02-07T12:51:00.000-05:00

Şekil 1A

Geçen Cuma Bülent Ortaçgil, Kadıköy'deki konserinde, ünlü İngiliz bestekar Ane Brun'a aşkını ilan etmiş. Şansa Ane Brun da bu sırada konser veriyormuş, mesaj kulaklıklarına iletilince birden bir gülümseme belirmiş yüzünde (bknz. Şekil 1A).

Bülent Ortaçgil ve Ane Brun birlikte şarkılar söyleseler, gitarlarını birlikte çalsalar bence hem çok şirin olurlar, hem de "ses renkleri" çok uyuşur. Prodüktör olsam bir parmak atardım bu işe. Benden söylemesi... Ane Brun zaten düetleriyle de ünlüdür. Amerikalı "Country müzisyenleriyle" bile şarkı söylemişliği vardır.

He yani ben söyleyeyim de...

Julio Medem

2007-01-23T12:30:00.000-05:00

30 yılı aşkın bir süredir film yönetmenliği yapan Julio Medem yeni Avrupa sinemasının ünlü isimlerinden biridir. Kendine has montaj teknikleriyle, kafa kurcalayan kurgularıyla ve çok şiirsel diyaloglarıyla gönlümde taht kurmuş bir insandır.

Çoğumuz Medem'in adını "Sex and Lucia" (2001) filmiyle duymuştur diye düşünüyorum. Üstünzekalı bazı insanlar bu filmi softporn diye kategorize etmiş olabilirler ve hatta "Avrupa sineması işte!" diye boş muhabbetlerde bulunmuş da olabilirler ama ben yine de izlemediyseniz tavsiye ederim. Aşk beşgenleri altıgenleriyle birlikte penisler, memeler, fantaziler içeriyor ama içinizi aşkla dolduruyor, seksi çok olgun bir tutkuyla anlatıyor ve görüntülüyor.

Daha evvel çektiği "The Red Squirrel" (1993) filmi de yine çok şiirsel bir dille kendini öldürmek üzere olan bir adamın hafızasını kaybetmiş bir kızla tanışarak tekrar hayata tutunmasını anlatıyor. "Sen olmayınca damarlarımda kan dolaşmıyor" deyip yanağını kesen bir adam, geceleri radyoda aşkını ilan eden homoseksüel bir doktor, yazlık bir kampa giderken hız rekoru kırmaya çalışan bir taksici gibi hem aramızda bulunan hem de gerçek olamayacak karakterleri çok yaratıcı ve aynı zamanda eğlenceli bir şekilde bir araya getiriyor.

Geçen gün yine eski bir filmi olan "Lovers of the Arctic Circle"i (1998) izledim. Ve Medem beyefendi beni yine hayal kırıklığına uğratmadı. Film tesadüfler üzerine kurulu. Yine aşk, yine süper diyalog ve yine bambaşka bir kurgu tarzı. Kesinlikle izlenilmesi gereken bir film.

Netflix sağ olsun sırada "Vacas" var. Bu epey farklı olacak gibi. Çektiği yeni filmleri nereden bulabileceğimi bilen varsa lütfen bana e-posta atıversin.

daire, ucgen, vs...

2006-10-29T23:32:00.000-05:00

insan sorular soruyor sonra kayboluyor, baska yerlere giriyor cikiyor, sonunda uyuyup uyandiginda her sey normale donuyor. ayrintilarda kayboluyoruz. ister kendimizi sorgularken olsun, ister baskasiyla tartisirken.

tartismalar, sorgulamalar anlamsiz dongulere donusuyor. ama her basa dondugumuzde bir seylerin daha farkina variyoruz. belki ilk sordugumuzun cevabini bulamiyoruz ama kucuk kucuk seyler biriktiriyoruz. yillarca donup durunca sonra o soruya geri dondugumuzde gulumsuyoruz. niye sorduk ki biz o soruyu diyoruz.

biz boyleyiz. insaniz. mutluyuz. mutsuzuz.

PS: Benim gercek hayata donmem gerekiyor en kisa zamanda. Boyle bir hatun/film/ders ucgenine takili kalmis bulunuyorum. Ailemi aramak istiyorum, onlarla olmak istiyorum.

birkaç paragraflık bir döngü.

2006-10-18T21:53:00.000-05:00

garip bir dünyada yaşıyoruz. daha doğrusu biz garipleştiriyoruz dünyayı. dengesiz, bilinçsiz, iyi kötü düşüncelerimizle. istediklerimizle hareketlerimiz uyuşmuyor. ne de hareketlerimizle istediklerimiz. bir kopukluk var. hem içimizde hem de başkalarıyla. biraz kendimizi tanıyamamaktan kaynaklanıyor.

kimse de beni suçlayamaz kendimi tanımıyorum diye. zor bir şey farkında olmak, kabullenmek ne istediğini. sonra fazla bencil olmaktan korkar kimisi, kimisi başaramamaktan.

ne istediğini bilmek büyük bir ayrıcalık. insanın kendiyle barışık olmasını sağlıyordur diye düşünüyorum - kendim bilmediğim için nasıl hissettireceğini de bilemiyorum. insanı bir şeyler yapmaya zorlar. bilmeyince de bir ondan bir bundan tadıp sağa sola böm böm bakıp olduğun yerde sayıklıyorsun. ya da bende oluyor. sonra bu durum beni rahatsız etmeye başlıyor.

üstüne işler karışıyor. hayat deniliyor, iş güç deniliyor, okul giriyor işin içine. dikkat edin "deniliyor" diyorum. ben hala farkında değilim ne yapıyorsam kendim için yaptığımın. umarım siz farkındasınızdır. sonunda kimsenin umrunda olmayınca ne yaptığınız, aradığınızda annenizi, heyecanla anlattığınızda, donuk birkaç geyik cümle duyunca kavrıyorsunuz. ya da kız arkadaşınız / eşiniz aynı şeyi yaptığında.

geçen gün bencillik üzerine bir girdi okudum. yine hatırlattı bana ne kadar bencil olduğumu, herkesin öyle olduğunu. özellikle ona buna kendi için yardımcı olanlar daha da gıcığıma gidiyor. bazıları farkında oluyorlar bazıları olmuyorlar.

nefret kusuyorum çünkü kendimi kötü hissediyorum düşündüklerimden dolayı. hep de düşünmüyorum bunları. ama arada bir geliyorlar. galiba hayatta önemli gördüğüm şeyler ters gidince böyle nefret kusar oluyorum insanlığa. bir türlü savunma mekanizması belki de.

önce sağlık diyorum, mutlu oluyorum. yaşıyoruz ya, karnımız tok ya, gerisi boş...

herkese hayırlı uğurlu olsun.

2006-10-18T11:35:00.000-05:00

iki haftadır, haftasonları, son yazdığım filmi çekmekle uğraşıyoruz. aktörler aktrisler buldum, filmin olup biteceği yerleri ayarladım, kendime bir güzel ekip hazırladım. epey stresli oldu, ama yine de başardım.

pek hoş aktrisimi bazı sahneleri çekebilmek için ikna edene kadar canım çıktı. 30 saat setteydik, 22 dakikalık film kullandık (250 dolar), ve bu insanları sette doyurmak da bana düştü.

bunlar tabii çok zevkli şeyler. bir ekip olarak çalışmak, işini bilen insanlarla çalışmak, vs... ama abi, her şeyi çektikten sonra bir e-postayla kara haberi öğrenmek pek hoş olmuyor.

sonuç itibariyle teknik bir aksaklık yüzünden bütün çekimler olması gerekenden 3 kat daha karanlık çıktı. suçlayacak olsan bulursun kırk bin insan suçlayacak o kameranın bir ay öncesinden benim çekimime kadar o şekilde kalmasından dolayı. ama sonuç itibariyle benim de suçumdu ve sonunda benim bir tarafımda patladı.

o yüzden sizinle şu zorla ayakta duran kareyi paylaşmak istiyorum...

ama inadım inat. çekiyorum filmi. üç haftaya umarım bütün çekimler bitmiş olacak. bekleyin ve görün diyorum.

little miss sunshine.

2006-08-30T13:32:00.000-05:00

(Little Miss Sunshine)

Bilmiyorum Türkiye'de gösterime girdi mi, girer mi... Geçenlerde izleme fırsatım oldu ve söylemeliyim ki uzun zamandır gördüğüm en güzel komedi filmiydi. Üstüne üstlük bizim okuldan mezun, ünlü komedyen Steve Carell da oynuyor! :)

Filmin en hoşuma giden yanı düşük gelirli Amerikalıların (bu sıfat tamlaması biraz zayıf ama neyse) çevresini hem acı hem de tatlı bir şekilde yansıtması. Evdeki her türlü nesne, kızın Walmart alışveriş zincirinin gülen suratından oluşan bir yapboz oyuncağından tutun evde yenen yemeğe kadar her şey çok çok az ve doğru şekilde abartılarak, Amerika'nın hüzünlü havasını gülünebilecek hale sokuyor.

Film biraz son dönemlerde sıkça görülen, benim bilgisizlikten "The Royal Tenenbaums türü komedi" dediğim tarz bir komediye dayalı. Çekimler süper, oyunculuk çok çok güzel, kesinlikle görülmesi gereken bir film. Amerika'da hiç yaşamamış/bulunmamış olanlar büyük ihtimalle filmin pek çok iğnesini hissetmeyecektir ama yine de görmeye değer çünkü aynı zamanda insanı koltuğa bağlayan bir senaryo yapısı da var.

İyi seyirler!

bi' markası değişik...

2006-08-30T11:16:00.000-05:00

Türklerin çok iyi yaptığı şeylerden biri de seslendirmedir. Genlerimize mi işlemiş artık bilmiyorum ama ahmet mehmet evinde dublaj yapıyor, Star TV izler gibi izliyorsun.

Neyse. Bugün yine şu Türkçe Matrix videolarına gözatarken buldum kendimi. Hepsinin ağız / ses uyumu epey güzel ama tabii herkes diyalog yazarken yaratıcı olamıyor. Ama yani bir video'ya rastladım ki "Tamam" dedim. :) Paylaşmadan edemeyeceğim.

http://www.youtube.com/watch?v=oHyF20nf06A

Belki yurtdışında yaşadığımdandır ama bu tip muhabbetleri duyunca içim bir hoş oluyor zaten. Bu şekilde duyunca iyice gülüyorum. :)

nemo ramjet'in "ezoterik mistik groupie dehşeti"

2006-07-24T16:10:00.000-05:00

http://nemoramjet.com/quicktimes/ezoterikgroupie.mov

"Bor ve Ötesi'nin ultra grunge pop-rock yıldızı Hakan Çekin'e deliler gibi aşık olan depresif kız Deniz, hayranlığını tatmin etmek için İmam Kaan'ın yolunu tutar ve büyülü bir muska edinir. Ezoterik güçler sayesinde ortaya Hakan'a çok benzeyen bir varlık çıkar, ancak bu gerçekten o mudur? Solaris halt etmiş."

2006-07-19T18:48:00.000-05:00

Evet.

Son zamanlarda kliplere çıkan zenci ve çekikler hakkında ne düşünüyor acaba milletimiz. Orada olmaları değil de o şekilde yerleştirilmeleri çok abes kaçıyor bence. Duman'ın bu son klibinde bir çekik dans ediyor sürekli tek başına ortalıkta... Serdar Ortaç klibinde zenci kızlar falan. Yok yani batı özentiliği falan; biliyoruz zaten, bunlar aşılması zor engeller yaratcılık için. Ama baksana sen Mor Ve Ötesi'nin klip yönetmenine; Alman Anlatımcı "Expressionist" filmlerle taşralı bıyıklı Türk amcamı harmanlamış. Hemi de mesajı var! Bi-bip!

:P

3:26 - 3:46

2006-07-07T11:18:00.000-05:00

"...bozuk ve sahte hep havadisler."

Ben dengesizim sevgili okurlar. Bir öyle derim bir böyle. Karar da veremem. İşte "Büyük Düşler" de bu konuda beni gıcık eden bir albüm. Üzerinde çok da durmamak lazım ama ucundan bir tutmak lazım diye düşündüm. Malum; herkes bir yorum yapıyor bu albüm hakkında.

Durun da albümü açayım.

Bence tek başınayken dinlenmesi gereken bir albüm bu. Utanmayız o zaman başkalarının yanında (özellikle büyüklerimizin yanında) "hayat o kadar zor mu" veya "şirket, oyunu öğrenmek, ego tramplenleri, ruhum öğrensin, hayatın gerçek mi?, aklın nerede?, maske, durmadan sürer gider oyun, divan-ı harb, çürüyor kalbin" gibi kelimeler uçuşurken etrafta. Bunlar üniversite öğrencileri tarafından 100lü 200lü derslerde piç edilmiş benzetmeler/laflar ama yine de üzerinde düşünülmesi gereken şeyler. Türkiye'de herkesin üniversite öğrencisi olmadığını unutmamak lazım tabii.

Ben Mor ve Ötesi'ni her zaman ciddiye almışımdır; içlerinden geleni yaptıklarına inanmışımdır çünkü. Liseden beri şarkı yazan/düzenleyen tipler bunlar. Pek para dertleri de yok anladığım kadarıyla.

Lisede albüm çıkardıklarında herkes "baba parasıyla yapıyorlar tabii 'mına kü" diyordu; bir türkiye klasiği. (Pinhani de bundan nasibini almış anladığım kadarıyla... emeğe saygı yok. Abimin dediği gibi; bizim insanımız işi gücü olmayan, forumlara korsan mp3 ve film koyan insanlara gidip otuz kere teşekkür eden ve sonrasında "emeğe saygı lütfen" deyip teşekkür etmeyenlere kızan insanları da içinde barındırıyor.)

Herkes gibi "Dünya Yalan Söylüyor" beni de biraz hayal kırıklığına uğratmıştı. Ama çok güzel bir albüm kitapçığı tasarımı yaptırmışlardı Öznur Özkurt'a. Sevişesim gelse de kitapçıkla etraftan duyduğum yorumlar beni gıcık ediyordu. Popçu oldular, Pentagram esintileri var, nabza göre şerbet veriyorlar, içten değiller, nerede "canlı yayın" gibi şarkı gibi garip yorumlar duymamak için kulaklarımızı iyicene tıkamak gerekiyordu. Halbuki bu yorumların hepsi gereksiz ve boş.

Mor ve Ötesi yine içinden geleni yapmıştı. Okullarından mezun olmuşlar, iş dünyasına girmişlerdi. Lisede değillerdi artık. Gidip "Sabahın Köründe" gibi bir şarkı yazmalarını bekleyende kabahat zaten. Besbelli ki bazı şeyleri akılları almamıştı, yedirememişlerdi kendilerine oturup da kendilerini bu kadar gıcık eden şeyler hakkında şarkılar yazmamayı. Mahsun Kırmızıgül'den mi bahsediyoruz kardeşim? Hayır yani.

"Mesaj kaygısı..."

Ben en çok bundan bahsetmek istiyorum. Albümün ilk dinlediğim şarkısı "Şirket"ti ve ben de herkes gibi "mesaj kaygısı" diye içlenirken herkesden aynı şeyi duymamla birlikte bu fikri bir kenara koymaya karar verdim.

Ropörtajın birinde "Bizim mesaj kaygımız yok... Böyle diyen insanlar anca yorgan altından boğuk bir ses çıkarabiliyorlar" diyor Harun Tekin ve Kerem Kabadayı. Ben de kıl oluyorum. Böyle defansif aptalca benzetmelere hiç gerek yok bence. Onu geçelim.

Neymiş? Mesaj vereceğiz diye kasıyorlarmış, müziği daha bir poplaştırıyorlarmış ki daha çok dinlensinler ve daha çok insana ulaşsınlar. Mesaj kaygıları var ama bu tanımlamayla bir alakası yok. Tabii ki bir şeyler iletmeye çalışıyorlar dinleyicilerine - her "sanatçı"nın yaptığı gibi - ama çok daha saf bir mesaj kaygısı bu. Bu insanlar "Bırak Zaman Aksın" çıktığında albümlerinin çok satmasını istemiyor muydu yani? Cumhuriyet gazetesinde çıkmıştı haberleri; kendilerini popüler müzik kategorisine kendileri koymuşlardı daha o zamandan. Kimse popçu oldular diye dır dır etmesin.

Murat Beşer'in dediği gibi, "Büyük Düşler, Orta Halli Çelişkiler..."

"Müzik konusunda yeni bir şey yok" yorumu saçma gelse de albümle ilgili yazısını kesin okuyun; güzel yazmış (köprü/link). Bence müzikal açıdan da çok dolu bir albüm. Kerem Özyeğen yine araları çok güzel doldurmuş ve gayet pop müziğe radikal gelen sololar sıkıştırmıştır aralara. Şarkılar Türk pop müziğinde daha çok kabul görecek tarzda olsa da vokal melodileri yine çok eğlenceli ve orjinal. Her albüm gibi bu albümün de apayrı bir havası var müzikal açıdan. Yani her albüm bambaşka. Büyük Düşler'den sonra tekrar bir "Dünya Yalan Söylüyor"u dinleyin anlarsınız ne demek istediğimi. (Tek sorun davullar. Keremcim, canım, çok güzel minik minik ataklar sıkıştırıyor oraya buraya, çok güzel geçişler yapıyor ama Dünya Yalan Söylüyor ve Büyük Düşler davulları arasında hiçbir fark yok... Halbuki eski albümlerde hep yeni şeyler denerdi...)

Bir de çok hoşuma giden bir şey var bu son albümün Büyük Düşler şarkısında. 3:26 ve 3:46 arasında müzik biraz duruluyor ve keman giriyor. Şehir albümüne taşıyor insanı. Sonra yoğunlaşıp tekrar Büyük Düşler havasına giriyoruz. Öperim sizi Mor ve Ötesi. Kesin dinleyin. Hatta açın şimdi dinleyin.

Son olarak şunu söylemeliyim ki eğer "Büyük Düşler" albümünde satsın diye veya daha çok insan dinlesin diye yapılmış bir şarkı varsa o da "Küçük Sevgilim"dir. "Nerede Mor ve Ötesi'nin eski şarkıları" diye ağlayanlar için yazmışlardır. Neyse ki Murat Beşer'in "Pastane Romantizmi" yorumu sonrasında şarkıyı daha bir benimsedim. :)

"aaa taylan... n'aptın?"

2006-06-30T14:24:00.000-05:00

İnsan, ilişkisini sırf kendi için yaşamasa, sevdiği insan tarafından başkasına yollanan e-postaların ona iletilmesine (forward etmek) kızmaz, alınmaz ve onları okumaktan sıkılmaz. Tabii ki böyle bir şey çok nadiren oluyor ve o bile "kendi"miz için.

Şikayet etmiyorum. İnsanı çok büyük bir şey olarak görmemek lazım. Herkes kendi için yaşıyor çünkü tek amacımız yaşamak ve mutlu yaşamak. Mutlu olmak için bazen kendimizden ödün vermeliyiz. İşte bunlar da toplumda "iyi" diye nitelendirilen şeyler. İyilik güzel şey ama nereden geldiğini inkar etmek de saçma geliyor bana.

Kötü demiyorum. Farkında olmak lazım. Lazım da değil de neyse.

mazhar alanson'un da zamanı yoktu mesela.

2006-05-22T02:26:00.000-05:00

uzun bir aradan sonra tekrar merhaba.

mor ve ötesi'nin yeni albümüne laf edenlere veya yere göğe sığdıramayanlara bir çift sözüm var ama üşeniyorum şimdi düşünmeye. to let myself go (indirelim!) dinleyip üşengeçliğimi haklı çıkarmakla meşgulüm şu anda. eski zamanları o kadar da özlemediğime kendimi inandırmakla, bazı "yanlış"ları yapmak istediğimi bile bile karşı koymakla meşgulüm.

hayır sevgili okuyucu. zamanım yok düşünmeye. iş başvurularımı doldurdum, artık yatıp uzanma vakti. bilgisayarımı açıp bir o siteye bir bu siteye düşünmeden giriyorum. bir şey okuduğumdan da değil. da vinci kodunun çözümünü de bizzat kendi gözlerimle izledim. hem de amerika'daki ilk dijital sinemada. artık yok film. zaman mı var? ben tıklamakla meşgulüm.

performansım düşük; arttırmam lazım. gol atmam lazım. doksanı delip geçmem lazım; bu sefer direkten dönemem. ama doğru zamanı beklemeliyim. anlayacağın çok meşgulüm. sana müzik endüstrisinin sorunlarını anlatamam. zamanım yok; zaten bilmiyorum. ama demirhan baylan'ın birkaç fikri var (okuyalım! - değişik konularda fikirleri var).

benim de fikirlerim var. ama anlatacak zamanım yok. önce birkaç övgü, birkaç güzel söz duymam lazım. yoksa ben sana zaman ayıramam.

diyorum ki zamanım yok.
(daha çok şirin çizimler görelim!)

bozuk plak

2006-04-14T09:07:00.000-05:00

http://www.morveotesi.com/haberler.tsp?al=haber_detay&haber=33

yukarıdaki adreste belirtildiği üzere mor ve ötesi'nin dünya yalan söylüyor albümü plak formatında basılacakmış. şimdi bilindiği üzere plakların kapak ve şarkı sözleri gibi bölümlerinin tasarımı genellikle çok daha cici, çok daha ferah ve çok daha yaratıcı olur. elinizde kocaman bir şey olur çünkü. kimse bir şeyler sıkıştırmak zorunda kalmaz avuç kadar kağıda.

şimdi. plak albüm çıkarmanın bir hedefi vardır. bir çeşit nostalji mi desek, plak meraklılarına bir çeşit müjde mi desek; ne desek?

her halükarda eğer bir albüm seçilecekse plak formatında basılacak, lütfen bu dünya yalan söylüyor olmasın. lütfen. bırak zaman aksın gibi bir albüm varken, farklılığıyla boy göstermiş, çok daha sanatsal olan bu albüm neden çıkartılmıyor plak şeklinde?

tamam; kayıt çok daha kötü. hem albüm çok daha az sattı. detonelikler falan filan olduğu iddia ediliyor.

çok da sikimdeydi afedersiniz. albüm çok daha içten, ve bence bir bakıma daha sanatsal. bu yüzden bence plak olarak basılmayı hakeden albüm bırak zaman aksındır. son albümlerini de gayet severim ama nedir yani en son albümünüz oydu, ve sosyolojik-politik sözleri dışında müzikal açıdan onları başka batı pop/rock müziği yapan gruplardan ayıran çok daha az şey var.

bence mor ve ötesi'ne kalsa onlar da bırak zaman aksın'ı plak olarak basarlardı. en azından ben buna inandırıyorum kendimi.

yeni albümleri de yakında çıkacak gibi. şarkı isimleri de "peki" dedirtiyor. niye mi peki? o da başka zaman artık. belki.

[hafif bir ekleme: bırak zaman aksın albümünde gitarist farklıydı. belki hani o yüzdendir. neden bulmaya çalışıyorum mor ve ötesi'nin böyle bir seçim yapmasını mantıklı kılmak için :P hem hem belki onlar karar vermedi. allah allah. neyse. yeni albümlerini büyük bir heyecanla bekliyoruz.]

[ikinci hafif ekleme: hemen hemen 2 yıldır bırak zaman aksın albümünü dinlemiyorum. 5 yıl sonra dinlediğimde lise ve üniversite 1 zamanlarımı bol acılı bol tatlı bir şekilde hatırlatsın diye. mükemmel olduğu için. aynı mükemmeliği bulabilecek miyim diye merak ettiğim için. değişimler daha bir yüzüme vurur diye. ama aslında tek istediğim o melodilerin bir şeyler uyandırması içimde. hatta üniversiteden mezun olunca (1 sene kaldı) bütün müzik arşivimi kutulara koyup on sene dinlememeyi de planlıyorum. hem yeni şeyler bulurum hem de on sene sonra böyle orgazmik bir duygu yaşarım. düşmanlarım çatlasın.]

keman öğretmeni

2006-04-11T23:09:00.000-05:00

- hazır mısınız?
- evet efendim.
- kemanın akordu tamam mı?
- evet.
- iyi; başlayabiliriz...

evet; bu uzun isimli girdiyi sırf siz saygı değer okuyucularımla bu şarkıyı paylaşabilmek için yazıyorum.

lafı uzatmadan indirmeniz için gerekli adresi yazıyorum:
http://rapidshare.de/files/17790353/06KemanOgretmeni.mp3.html

aşk yaş tanımıyor efendim.

evet. eski bir türk filmi izlemek istiyorum.

sahil.mpg

2006-04-01T16:18:00.000-05:00

anton; boşuna uğraşıyorsun. taklitçiliği de bırak bir kere. şahin k gibi başarılı olman için biraz erkek gibi davranman lazım. terlikle sudan çıkıp soğuk suların seni azdırdığını ve oracıkta eşini "sikmek istediğini" söylemen lazım. öyle el tutmalar, kur yapmalar, sahilde koşmalar falan olmaz.

"istiyo' musun lan?" diye sormayı da unutma ama yani hani kibarlık icabı.

ilahi isa; sen de olmasan...

2006-03-27T20:06:00.000-05:00

dersin biri için isa'nın hayatını pek çok kere incil'den okuyup değişik filmlerde izlemek zorundayım şu aralar. hayatının önemli görülen kısmında olan olayların birinden bahsedeyim.

isa evinden uzaklarda gezip tozduktan ve arkasına birkaç kendine inanan insan taktıktan sonra onu takip edenlerle birlikte kendi köyüne geri dönmüş. köylülere mesajını vermeye çalışınca, onlara gerçek tanrı ve komşu sevgisini öğretmeye çalışınca çok sert bir tepkiyle karşılaşmış. kimse ona inanmamış; "bu çocuk marangoz'un oğlu değil mi? ne hakla böyle ben tanrının oğluyum diye konuşuyor? taşlayın şu herifi atın buradan!" diye tepki vermiş köydeki ahali.

isa'nın annesi ve ona inananlar şaşırmışlar. köylüleri ikna etmeye çalışmışlar ama nafile. isa'ya dönmüşler, isa da onlara demiş ki "merak etmeyin, normaldir... peygamberler asla kendi büyüdükleri yerde kabul edilmezler."

ön yargılı olmak, genellemek, arkadaşların hakkında her şeyi bildiğini zannetmek, inanmak istememek bunlar hep garipsemeleri ve kabullenememeleri beraberinde getiriyor.

(dine, tanrıya pek inanmam ama ilgimi çekti. bazı hikayeler, isa'nın zamanındaki yahudi otoritelerin iki yüzlü olmalarına ve allahın 10 emrini değişik durumları göz önünde bulundurmadan yerine getirdiklerine, "iyiliği" ve "sevgiyi" bu emirlerden önemsiz görmelerine kızması falan çok ilginç - günümüzün hukuk sistemini düşündürüyor mesela insana. tabii gidip de kadınları örtelim, mastürbasyon yapan kolu keselim gibi çıkarımlar da yapılabiliyor bazı insanlar tarafından... o ayrı. bir de pier paolo pasolini var; isa'nın hayatına marxist bir anlam vermiş. isa'nın hikayesini filme çekerek bir politik iddiada bulunmuş: "kimse marxism'in değerini bilmiyor." ne kadar haklıdır tartışılır.)

("aaa isa uzun saçlı değil miydi?" diyenlere: isa'nın neye benzediğini kimse bilmiyor, bilemez. uzun saçlı olarak bilinmesinin tarihi, sosyolojik ve sanatsal nedenleri var. "ona bakarsan adamın zenci olduğuna da inananlar var." neeeeyse.)

"ben hip-hop müziği sevmiyorum."

2006-03-24T15:48:00.000-05:00

zevkler ve renkler "hangisi" diye değil de "niye" diye tartışılır. hatta tartışılmalıdır. aydınlatıcıdır. zaman zaman.

doyumsuzluk ve mastürbasyon üzerine.

2006-03-24T14:21:00.000-05:00

("girdinin" ilk kısmı saf ve insanlığın hazin doyumsuzluğuna çözüm getirecek bir yazı imiş gibi görünse de ilerledikçe rahatsız edebilecek kelimeler, cümleler olabilir. O yüzden devam edersek, monitörlerimize "uyarılmadık," "a aaaaaaa ne dediiiiiii" cümlelerini yansıtan bakışlar atmayalım.)

biliyoruz ki insanlar hep daha fazlasını ister. on da yetmez yüz tane gerekir. artık bunu eleştirmiyorum; hepimiz arada sırada şükrediyoruz halimize.

ama bu gerçeği değiştirmiyor. sen desen de "aman efendim yemeğimiz önümüzde şükredelim" diye - bunu yapmak gereksiz ya da mantıksız demiyorum - gerçekten şükredemezsin. yani olamaz. yani şükretmek garip bir şey. ancak çok çok açken birden karşına yemek çıkınca 100% şükredebilirsin (evet absürd oldu söylediğim ama devam edelim biz). yıllarca fakir fukara yaşamışsan ve birden birileri "artık para derdiniz kalmayacak" dese (ne yazık ki olmuyor böyle şeyler pek sık) o zaman gerçekten değerini bilebilirsin.

ya çok açken az yemek verirlerse?

ilk başta o bile bize yetiyor ve yine bir şeylere şükrediyoruz. "allah yemek verdi" veya "oley yemek buldum" (inanç tarzına göre değişiyor tabii cevap :p). ama bir süre sonra yetmiyor tabii. daha çok istiyoruz. yemeği geçiyoruz iVagina (geleceğin apple tarafından erkekler için tasarlanan mastürbasyon aleti [apple'ın cep telefonu piyasasına girme dedikoduları üzerine]) istiyoruz. sonu yok. tamam anladık. sonu yok.

işte burada konu mastürbasyona geliyor. daha doğrusu mastürbasyon malzemelerine.

eğer yalnızsanız, yalnız değil de "henüz evlenmemiş ve saf bir aşk" yaşıyorsanız, veya eşinizden uzaklarda yaşıyorsanız ne yazık ki mastürbasyon hayatınızın küçük de olsa bir parçası. (kuşun öttüğünü ve kişisel inançlarınızın bunu kabul ettiğini varsayıyorum - bir başka varsayım da erkek olduğunuz; tabii ki kızlar da mastürbasyon yapar ama onu hatun bloggerlardan öğrenceksiniz artık... anlatmak isterlerse o da. daha iyisi eşinize sorun. varsa o da. uzattım.)

mastürbasyon malzemeleri bir ilginçtir. beyin ana malzemedir. zaten gördüklerin de beyinden geçip sana ulaşır, di' mi? evet. ama beyin gözlerimiz kapalıyken bile bize malzeme sunabilir. hafıza ve hayalgücü karışımı... bu en temeldir.

bir de fotoğraflara, videolara bakarak mastürbasyon yapmak vardır. geçen gün farkettiğim şey de bununla ilgili. sık sık mastürbasyon yaptığınızı düşünelim. açıyorsunuz porno siteleri başlıyorsunuz "iş"e. güzel fotoğraf arıyorsunuz. niye güzel fotoğraf aradığınızı merak ettiniz mi? güzel porno nedir? hatun mu güzel olmalı? yer mi değişik olmalı? yapılan şey mi önemli? herkes için değişiktir bu. zevk meselesi. ama bir süre sonra her şey bayağılaşır. siz farketmezsiniz ama öyledir. bazen çok azınca da değişik bir şeyler bulmak istersiniz. artık bu sizi nerelere sürükler bilemem!

asıl ilginç olan bu apaçık utanmadan kameralar önünde az biraz değil de "hardcore" diye tabir edilen şekilde sevişen insanları uzun süre "tükettikten" sonra artık sizi daha basit şeylerin artık heyecanlandıramamasıdır (tamam belki herkeste öyle değildir. ama yine bir devam edelim...)

o yüzden şu olaya her mastürbasyon yapan arkadaşın katılımını bekliyorum:

1) google images'da "skirt" diye bir arama yapın.

2) sitelere, fotoğraflara, videolara bakmayın uzun süre. mesela 1 ay (yeteri kadar uzun). ama mastürbasyon yapmaya tam hız devam edin. artık sadece hafızanızı ve hayal gücünüzü kullanabilirsiniz.

3) 1 ay sonra odanıza kapanın ve kimsenin gelmeyeceğinden emin olduğunuz bir zamanda tekrar google images'da "skirt" diye arattırın.

bakalım ne oluyor...

ayrı gayrı.

2006-03-21T15:28:00.000-05:00

ayrılık iyisiyle kötüsüyle yaşanmalı arada sırada. bir insanın değerini anlamak, onun yanınızda olduğunda ne kadar değişik hissettiğinizi farketmeniz için. lay lay lom tabii. hep beraber olunca kafalar bozulur, kavgalar edilir, gerekirse bağrılır çağrılır. günün sonunda da sıkılır ederiz bazen. ama bizi mutlu edecek, en zor anımızda yanımızda olacak insan yine odur. o, önemlidir. zorlukları atlatabilmemiz için, belki ondan da önemli, işte veya okulda içimizi kıpır kıpır ettiren ama bizden başka kimsenin ilgisini çekmeyecek şeyleri birine anlatabilmemiz için lazım bize o. ama unuturuz hemen de değerini. ufak bir ayrılık hatırlatır bize her şeyi. gösterir neyin ne olduğunu.

bir de bu uzun ayrılıklar var. apayrı şeyler düşündürüyor insana. onlar da lazım belki ama bitsin artık. bu çile.

ne? ne varmış halimde?!?

2006-03-08T13:51:00.000-05:00

"Yüreğim sokaklarda eskiyen taşlar gibi
Duruyorum duruyorum
İniyor perde perde gecenin koyu rengi
Korkuyorum korkuyorum"

yok amacım google'dan ziyaretçi toplamak değil ama sezen aksu'nun sözlerini yazdığı, onno tunç'un bestelediği ve levent yüksel'in seslendirdigi bu şarkı artık benim için yeni bir boyuta ulaştı. her şarkı öyledir. bir gün bir şey olur size, siz farkında olmazsınız, sonra bir dizeyi tam 34532. kere duyduğunuzda dank eder neyden bahsettiği veya ne hissederek yazdığı. başınıza o olayın gelmesi gerekir anlamanız için.

her kelimenin insanda uyandırdığı duyguların / aklına getirdiği şeylerin farklı olduğu besbelli. ama "korkuyorum" gibi bir kelimenin bile insanın aklına değişik şeyler getirebileceği veya bambaşka bir duyguyu uyandıracağı hiç aklıma gelmezdi. anlatayım...

sezen aksu bunu yazarken ne düşünüyordu bilemem ben. ama levent yüksel üsteleye üsteleye "korkuyoruuum" dediğinde içim bir garip oluyor. çok farklı "korkma"lar var bu dünyada. stresli olduğumuzdaki korkmak (bknz: ödev, iş yetişirememekten korkmak), uçağımız türbülansa girince altımıza sıçtığımız o andaki gibi korkmak, bir de en korkunçlarından biri olur olmaz şeylerden korkmak. Allah bu sonuncusunu kimseye göstermesin.

aksu'nun sözlerinde geçtiği gibi gecenin koyu renginin inmesinden korkmak belki olur olmaz şeylerden korkmak kategorisine girebilir. niye? çünkü yalnız kalmaktan, yanında duracak o güzel insan olmadan depresif bir gece geçirmekten bahsediyor (benim tahminimce). İnsan böyle gecelerde ne yapar? Valla insandan insana değişir ama sen eğer böyle bir şarkı yazıyorsan büyük ihtimalle ya artistik sözler yazmaya çalışıyorsun veya gerçekten çok "kötü" bir gece geçirmişsin geçmişte ve öyle olmasından korkuyorsun.

burada belirtmeliyim ki bu tip gecelerden korkmak saçmadır. eğer işi gücü olan bir insansanız zaten işiniz vardır uğraşmanız gereken ya da uzun zamandır izlemek istediğiniz bir film, uzun zamandır okumak istediğiniz ama "bir türlü okumaya vakit bulamadığınız" bir kitabınız vardır. ama siz ne yapıyorsunuz? oturmuş o niye yanımda değil, yanımda olsa ne mutlu olurdum, üf püf hallerine giriyorsunuz; olur olmaz şeyleri düşünüyorsunuz. ve onlardan korkuyorsunuz.

ama bu yeterli değil olur olmaz şeylerden korkmak kategorisini anlamak için. bu sadece bir çeşididir bu korkunun. bir de paranoya diye bir şey vardır. işte o zaman gerçekten gereksiz nedenlerden dolayı korkuyorsunuzdur. kendinizi korkutuyor ve kalbinizin daha hızlı atmasına sadece düşünerek neden oluyorsunuzdur. insanlar "sorunun ne?" diye sordugunda "allah allah ne sorunu? benim sorunum mu var? niye herkes böyle düşünüyor? aa o insan niye bana öyle baktı? allah allah garip mi görünüyorum acaba şu anda?" gibi sorular aklınıza geliyorsa ne yapmak gerekiyor tam olarak bilmiyorum. yüzünüzü yıkayın, derin nefes alın ve kendinize her şeyin normal ve iyi olduğunu tekrar tekrar söyleyin. çünkü gerçekten her şey normaldir aslında.

bilmiyorum Aksu hanım ne tip bir korkuyla boğuştu o gece. umarım duygusal şarkı sözleri yazmaya çalışıp "korkuyorum" kelimesini yüzeysel bir şekilde kullanmıştır. allah göstermesin. belki de yalnız kalıp kendi kendini korkutmaktan, bunun üzerine bir de sevdiği ve güvendiği tek insanla konuşamamaktan korkuyordur. allah göstermesin.

ucundan tutmak.

2006-03-07T14:48:00.001-05:00

dikkat ettim de hiçbir konuya yoğunlaşmıyorum ben. ama günlük de yazmıyorum. belirli bir kesimin ilgisini çekecek şeyler de yazmıyorum. arkadaşlarımın bile ilgisini çekeceğini sanmıyorum. niye yazdığımı sordum ama öyle "kimse okumuyor ki" triplerine girmiyorum. niye yazdığımı biliyorum.

bu blog'u okuyanlar kimlerse onları tebrik etmek istiyorum. ya çok sıkılmışsınız ya da arada bir alakasız konular hakkında alakasız bir insandan fikir edinmek hoşunuza gidiyor. sayfamı ziyaret eden beş yüz bin insan yok ama birileri okuyormuş sayacıma bakılırsa.

teşekkür ediyorum okuyanlara. arada bir ses çıkarın ki iki-üç taraflı iletişime geçelim. e-posta falan atın. ne bileyim. amerikanın ortasında yalnız kalmış kendi kendine konuşan bir deli olarak bırakmayın beni. :)

okullarda prefabrikasyon ve oralarda yaşayan gençlik üzerine.

2006-03-07T14:48:00.000-05:00

bu prefabrik kelimesinin türkçesi var mıdır yok mudur bilmem ama beni çok rahatsız ediyor. ucuz evlerle, ucuz dekorlarla hiçbir sorunum yok - herkes zengin değil. ama ucuz olması her şeyin AYNI olması anlamına geldiğinde... işte o zaman akan sular durur.

bilen bilir ben amerika'nın ohio eyaletinde, 2000 öğrencinin okuduğu küçük bir "liberal arts" üniversitesinde üçüncü sınıfı okuyorum. konuya gireyim ben: bu okulun görünümü beni GERİYOR.

geçtim odamı, arkadaşlarımın odalarını... derslikler aynı, sandalyeler aynı... yani şu planetarium denen yere girmesek (hani böyle yıldızları yansıtıyorlar tavana doğru...) değişik bir şey göremeyeceğim yani. binalar dışarıdan zaten tıpatıp aynı. hepsi kırmızı ve kırmızının tonları tuğlalardan oluşuyor. binaları geçtim kilise bile öyle.

tamam her şey ucuz olsun, aynı olsun, birlik görünsün falan filan ama bari biraz olsun kişiselleştirin.

bu apayrı bir konu. bir ortamı kişiselleştirmek, biri yaşıyor görünümü vermek, kendimizden bir şeyler eklemek apayrı bir sorun bu okulda. SIKILDIM kardeşim şu aptal panolardan. yok çiçekli miçekli. hoşgeldiniz yoğurtçu dormuna yok efendim bakalım burada oturanlar kimmiş... hemen çiçek şeklinde kesilmiş renki kartonlar arasına fotoğraf yerleştirilip hobileri falan yazar.

NE BU? kardeşim, anaokulunda değiliz. iş olsun diye karton kesmenin anlamı nedir?

insanlarda istek yok kardeşim. bu okul mudur bizim jenerasyon mudur bu ülke midir bu eyalet midir nedir bilmem. genellemek de saçma zaten ama bir yerden sonra ihtiyaç duyuyor insan. ben bunun bir parçası olmak istemiyorum. o yüzden herhalde.

popüler gençlik diye adlandırılanlar aptal marie claire magazin sayfaları yapıştırır kapılarına, sonra the smiths dinleyenler de mum, death cab, ve bilimum emo ve underground techno/rock/punk fotoğrafları yapıştırırlar. onlar da hep aynıdır. küçücük dergi fotoğraflarıdır çünkü zor bulunur. otuz yıldır saklandıkları bellidir.

belki de üniversite insanı bu hale getiriyordur. çıkmaz gibi bir şey. apartmanlar böyle diye mi derslerden mi neden bilmem.

ama bu ortam beni geriyor arkadaşlar.

bırrrrak.

2006-03-05T23:54:00.000-05:00

biz buralara niye yazıyoruz ki?

beyin egzersizi.

2006-03-01T01:40:00.000-05:00

bazen düşündüğümüz bir şeyi anlatmadan önce üzerinden biraz zaman geçmesi gerekiyor. şöyle bir uyuyup sonra aklımıza getirmek gerekiyor.

günlük konuşmalar bu şekilde gelişemiyor; iletişim problemleri peşimizi bırakmıyor. yok savunma mekanizmaları, yok ilk aklımıza gelen düşünceyi doğru kabul etmeler... karmaşa. ama tabii hayat böyle de güzel.

her şeyin bir değil çok nedeni var. birine kızmadan önce biraz sakinleşip bunun neden gerçekleştiğini düşünmek lazım. niye böyle yaptın, şöyle yapsaydın ya gibi yorumlar yapılır hep. onlar zaten farkındadır artık hatalarının. ama insanlar her zaman hatalarının daha derinde yatan nedenlerini bilemezler. ne yapan ne yaptıran ne de yapılan. o yüzden düşünmek lazım.

bir duşa girmek lazım. bilmem anlatabiliyor muyum.

(yahu. dilime sürekli rafet el roman'ın kumral bomba şarkısı takılıyor. hani var ya "kim var, kim var orada? kim var, kumral bomba..." diye giden. hayat da bir mp3 çalar gibi. kimileri kendilerine liste yapıp düzenli düzenli dinliyor. kimileri de basıyor düğmeye; alet ne isterse o çalsın diye. sonra kafalarına alakasız şeyler takılıyor ve hayatları bir oraya bir buraya bilinçsizce savruluyor.)

dikkat!

2006-02-20T16:18:00.000-05:00

ben aslında dünden razıyım yalan söylemeye. sen bana sorsan can neden sen olmayacak işlerle uğraşıyorsun diye ben bulurum bir neden. sen bana sordugunda neden başkalarının dediklerini hiç dinlemediğimi ben sana dinlediğimi ve neyden bahsettiğini anlamadığımı söylemeye hazırım.

de ki: "can ben artik dayanamiyorum sana. dikkatini vermiyorsun hiç söylediklerime. dinle beni desem dinliyorum dersin. ama sanki dikkatini beş dakikadan fazla benim üzerimde veya söylediklerim üzerinde tutamayacakmışsın gibi geliyor. gibisi de fazla. dağılıp gidiyorsun. başka bir şeylerle uğraşmaya başlıyorsun. söylediklerimi dinlemiyorsun. dinlemiyorsun da değil. sanki dinleYEmiyorsun. bir şey tartışmaya kalksam sanki umrunda olmayacak gibi. ben dayanamıyorum artık buna. bir de hala kendini savunuyorsun."

ben de ardından hemen sana örnekler veririm seni dinlediğimi kanıtlayan. "şunu söylemiştim" derim "sen de böyle söylemiştin." neyden bahsettiğini zaten bildiğimi söyler seni bir çıkmaza sokarım. sen derdini anlatamadığını söylersin ve kendi kendini yersin. ben de senin haksız olduğunda karar kılarım.

(hikayedir. hayaldir. sinir bozukluklarıdır. monitöre dökülmüş halidir.)

sehir

2006-02-18T19:45:00.000-05:00

gozlerini actigin anda nerede oldugunu bilmen her seyi degistiriyor. ne hissettigini, nasil davranacagini, kim oldugunu, soylediklerini. klavyen, odan, anahtarlarin, kapin, disaridaki arabalar, her sey farkli gorunuyor gozune. nerede oldugunu bilmediginde ne oldugunu bilmiyorum ama kalabalik bir sehirde oldugumu dusununce ben, her sey daha ilginc geliyor gozume. sehirden uzak oldugumu bilince de bayagi gorunuyor her sey.

mor ve otesi'nin sehir adli sarkisinin giris kismi gibi.

kocaman ve yetisilemez bir hizda.

vakit nakit mi ki?

2006-02-01T16:47:00.000-05:00

her "kultur"un zaman gorusu farklidir. bana da "vakit nakittir" denildi. herhalde artik turkiye'de de vakit nakit oldu. eskiden nakit mi varmis (!) ? hem onu da gectim artik kredi karti donemi geldi. vakit kredi o zaman. geyik.

kulturumuz (kultur aslinda pek cok anlami olan bir kelime, nasil daha spesifik olabilirim bilemiyorum su anda - amerikalilar "for the lack of a better word" derler. bu da aklima insanlarin "bazi seyler ingilizce soyleyince daha bir cuk oturuyor" gibi iddialarini getirdi. katilmiyorum.) ortaya bir sey koymak ve zamani en iyi sekilde degerlendirmek uzerine kurulu. gunluk veya gelecegimiz icin kararlari hep buna gore veriyoruz. ani yasamak artik kulturumuzde yok. bir aralar var miydi onu da bilmiyorum.

bazilari da gecmise gore yasarlar. turkler bir yandan da boyledir. o yuzden bir cesit kafa karisikligi olusmus bizde. bir yandan tutturuyorlar gelenek gorenek diye ondan sonra vakit nakittir diyorlar, kisisel olun, tek basiniza butun yukleri kaldirabilin, kendi kendinizi motive edebilin diyorlar. yeni gencligin akrabalarindan uzaklasmasinin nedeni de bence bununla baglantili. eger sen bana surekli "kendi basinin caresine kendin bakacaksin," "vakit nakittir," "bos oturma bir seyler yap" dersen;

1) kendi caremin basina kendim bakabiliyorsam akrabalarima niye ihtiyacim olsun?
2) vakit nakitse neden bayramda gidip bos zamanimi ihtiyacim olmayan insanlarla gecireyim (guzel baklavalar disinda bir neden bulmak gerekiyor) ?

yani ben demiyorum ki insan hem cok hirsli olup ayni anda akrabalarini sevemez. ama bu degerle alakali. hirsli adam akrabalarini ziyaret ediyorsa bu onlari gercekten sevdigi, onlara deger verdigi anlamina gelmiyor. hayata bakis acisiyla ilgili bir sey.

bencillik ve hirs apayri seyler aslinda. ama bir sekilde birbirlerini korukluyor gibiler.

sonuc itibariyle ne yazik ki vakit nakit su devirde. ayni harikalar diyarindaki su kaplumbaga gibi (yoksa kurbaga miydi?) takmisiz boynumuza saatimizi, gec kaldik diyerekten kosturuyoruz etrafta. neye gec kaldigimizi bilmeden.

( farkindayim; soylediklerim birbirlerinden bagimsiz ve yazi genel olarak daginik. begenmeyen okumaz. her sey acik ve net olmak zorunda degil. hem belki bu sekilde okurken sadece bir seye odaklanmazsiniz da akliniza degisik degisik seyler gelir. yazinin burada gorevi size herhangi bir konudaki goruslerimi belirtmek olmaz da oyle bir dusunce yolculuguna cikartmak olur. aman yok derseniz de suraya alalim sizi: http://www.beethovenlives.net/index.asp )

binbir surat televizyon.

2006-01-26T18:01:00.000-05:00

Ister inanin ister inanmayin Sadettin Teksoy (teksoygorevde.net) bizim bloklarda otururdu bir aralar. Hatta oglunu hatirlarim ben velet velet gezerdi ortalikta.

Sadettin Teksoy'u bosverelim simdi. Bu Samanyolu Televizyonunda gosterilen "Sir Kapisi" gibi programlari uzun sure izleyelim. Bir hafta boyunca her televizyonu actigimizda Samanyolu disinda bir sey izlemeyelim. Sonraki hafta da kanali hic beklenmedik bir anda MTV'ye cevirelim. "Made" mi istersiniz, Britney Spears'e benzemek isteyen whitetrash tipler mi istersiniz yoksa siyahi arkadaslarimizi ezen cibil cibil siyahi popolarin sallanmasindan olusan klipler izleyebilirsiniz.

Ekstrem ornekler bunlar. Amac da o zaten. Bilmem bilir misiniz; bazi Amerikalilarin ot icip kafayi bulunca yapmayi sevdikleri bir sey vardir. Eger ot icince edebiyat veya sinema bir sanattir muhabbeti yapmayan insanlarla ot iciyorsaniz ya otun ne kadar super oldugunu soyleyip dururlar ya da kesfettikleri bir takim oyunlar oynarlar. Bu oyunlar Milyoner (Monopoly oldurdu zaten Milyoner'i. Ya da enflasyon!) turunde olup zaten vakit kavramini sasirmis beynin kendini zaman ve bir cesit eglence icerisinde kaybetmesine neden olur.

Ama bazi oyunlarla karsima cikmislardir ki takdir etmek isterim. Mesela Beatles, Radiohead ve Pink Floyd gibi buyuk isimlerin plaklarini dinlerken televizyonu sesini kisip izlemek (arada da kanal degistirirler) gibi bir "oyun"lari vardir.

Bu bir beyin egzersizidir. O 55-60 set kanaldan goruntuler adeta beynimizi bir cesit yolculuga cikarir. Simdi birincisi klasik olarak sarki sozleri televizyondaki tiplerin agizlarina uyar, guler ve sicarlar ama kanal degistirdikce karsimiza cikan kanallar onemlidir bu beyin egzersizi icin. Yeni yuz gerdirme teknikleri anlatan doktorlar mi istersiniz, su altinda ates yakan Sponge Bob mi istersiniz, Isa icin gozlerini kapatip televizyona sarki soyleyen insanlar mi istersiniz, programina porno yildizlari cagirip siyah Sharpielerle (hastasiyim Sharpie kalemlerin) vucutlarinin "bozuk" bolumlerini daire icine alan tipler mi istersiniz, Amerikalilarin yeni uyusturucusu olma sanina yakistirilan binbir cesit realite gosteri programlari mi istersiniz hepsi gozunuzun onunde suzulur. Sizi apayri dunyalara goturur. Sizin de arada akliniza Samanyolu Televizyonu, Dream TV falan gelir.

Bir an ben ne yapiyorum burada diye sorarsiniz ama sonra zaten oturdugunuz koltugun sizi icine cektigini hissedip sarki sozlerini televizyondaki bu garip insanlarin agizlarina veya kafa hareketlerine uydurursunuz.

Zaman olduruyorsunuzdur. Ama umrunuzda degildir. Daha sonra olacaktir. Aman yani dikkat etmek lazim. Sonra soracaklar size ne yapiyorsun ne ediyorsun diye. "Hiiic" cevabi yeterliligini yitirecek.

Zaten Sebnem Ferah'in cocukluguna bir bilet istemesinin tek nedeni de bu oyunu oynayip da kendini suclu hissetmemek istemesidir. Oyle tek kisilik bilet ("teeek kisi-LIK olsun" bolumu) falan istiyor; yalan o. Kim yalniz yasamak ister ki? Hele cocukken. Arkadaslarimizin yanimizda olmasi lazim. Kumdan kaleler yapmali parkin altindaki islak kumlari kazmaliyiz.

Allah hepimize akil, fikir ve motivasyon versin.

5 cayi.

2006-01-24T12:37:00.000-05:00

Farkli bir boyut var dunyamizda. Dusuncelerimiz ve birikintilerimizin sekillendirdigi bir ikinci fiziksel boyut. Tabii artik fiziksellikten cikiyor. O kadar benziyor ki gorebilecegimiz bir seylere neredeyse anlatabiliyoruz neye benzedigini bu boyutun. Hep dilimizin ucunda oluyor, hep son anda kavrayamiyoruz tam olarak neye benzedigini.

Bu neredeyse somut olduguna inandigimiz soyut dunyayi filme yansitmaya calisanlar da olmustur eminim. Rastgelirsem paylasirim.

Cok unlu bir sahne vardir jean luc godard'in Band of Outsiders'indan (Bande à part). Filmin uc ana karakteri dans ederken hikayeyi anlatan insan bize sirayla karakterlerin ne dusundugunu ve ne hissettigini soyluyor. Tabii burada her seyden onemli olan bunun nasil yapildigi. Duygular anlatilirken muzigin kesilmesi ama dans eden karakterlerin ayak seslerinin duyulmasi bir dehaliktir. Opulesi bir harekettir.

Bu ve godard'in diger filmlerinde dikkat edilmesi gereken ozelliklerden biri arkadasimizin hikayeyi anlatirken sinemanin guzelliklerini, yeniliklerini ve kendine has tekniklerini kullanarak yarattigi yeni atmosferdir. Godard ve yeni akim sinemacilarin hep tembihledigi gibi sinemanin sinemayi diger sanat cesitlerinden ayiran ozellikleri filmlerde her zaman kullanilmalidir. Bir C Blok filmiyle (Zeki Demirkubuz) bir Organize Isler (Yilmaz Erdogan) filminin arasindaki fark buradadir.

Sinemanin amaci tiyatroyu taklit etmek degildir. Bence tiyatro tiyatroda izlenmelidir. Sinema yeni bir sanat dalidir, meyvelerini henuz verememistir. Yeni seyler denemek, onu gelistirmek (veya yerinde saydirmak) bizim elimizdedir.

Eglence amaciyla yapilan filmlerle hicbir sorunum yoktur ama fark etmek lazim ki sinema kendi ayri bir sanattir ve bu sanatla gercekten ilgilenenlerin, yeni seyler deneyenlerin (bknz.: http://en.wikipedia.org/wiki/Experimental_film), deneysel film cekenlerin aklinda belirli seyler vardir. Maksat montaj teknikleri kesfetmek, degisik bir gerceklik kazandiracak goruntu veya anlatim teknikleri kesfetmek, veya yazinin basinda bahsettigim ikinci bir boyutu sirf sinemaya has bir sekilde aktarmak olabilir. Sinemaya has seyler ortaya cikarmaktir.

Sinema ilk ortaya ciktiginda ondan para kazanilabilecegine bile inanilmiyordu. Onu gelistirmek, onu gelistirmeye calisanlari anlamaya calismak her sinemaseverin sorumlulugu.

Sinema ne fotograftir ne de tiyatrodur. Ikisinin karisimi hic degildir. Sinema izleyicileri de (ve bazi yapimcilari da) Isa yasarken pesinden kosup onun kim oldugunu hicbir zaman anlayamayan takipcileri gibiler. Etkileyici gucunu gormelerine ragmen varliginin asil hazinesinin farkinda degiller.

babam ve odam.

2005-11-14T22:31:00.000-05:00

bes dakika once farkettim ki babam, ilk on sekiz senemi gecirdigim odama ben kendimi bildim bileli hic girmedi. gitar calmistir agabeyim ya da bilgisayarda bir seyler gostermistir babama. o vesileyle girmistir. aa su mobilyamsi sey takilirken girdi ve kaldi herhalde en az bir yarim saatligine. bilmiyorum o bile oldu mu. yani babam soyle bir durup agabeyimle benim odama bakti mi? sindirdi mi esyalarin yerini, nerede yattigimizi, ne yaptigimizi? babama sorsalar odamin neye benzedigini nasil anlatir acaba?

anlatamaz herhalde. garip geldi simdi bana. babami odamda dusunemedim.

o benim icin hep salonda yasayacak herhalde...

hayat herkesin anladigi kadar.

2005-09-20T21:35:00.003-05:00

buralardan gidelim temasi iceren butun sarkilarin sozlerini ezberleyip kendime uydurup bu sarkilari, bana mantikli gelene kadar dinlemek istiyorum. belki sonra kendimi buyuk bir riske atip buyuk bir kazanc elde edebilirim (sarkilarin gorevi zaten bana bunu inandirmak).

ama sonra ben "baska diyarlarda yasayan" bir insan gibi davranmis olurum. iki sarki dinleyip gaza gelen insan. her ne kadar tembel olsam da ailem bana bir "mantik cercevesi icerisinde hareket etmek" gibi bir sey asilamis. iyi mi kotu mu olmus tartisilir. ama her seyde bir hayir vardir diyelim biz. hem zaten tam olarak asilayamamis ki hala tembellik gibi mantiksiz bir yol izliyorum.

icguduleriyle hareket edip sonra balli popolariyla koseyi donen insanlara cok ozeniyorum ama ben oyle bir sey denesem gerceklesmezmis gibi geliyor (burada sarkilarin basarisiz oldugunu anliyoruz).

o yuzden ben burada tembel tembel oturup ufleye pufleye derse gidiyorum. bakalim mezun olunca ne olacak.

* "hayat herkesin anladigi kadar." - umit kaptan (balans ve manevra)

donum noktasi diye bir sey yoktur.

2005-09-18T19:24:00.000-05:00

hayatin buyuk donum noktalari var. o noktayi gectiginde hemen anlamiyorsun da birkac sene sonra hissediyorsun o noktaya ne zaman ulastigini ve hayatinda neleri degistirdigini.

hani sen de pek kontrolunde olmuyorsun bunun. oyle bir kontrol ki bu senin, davranislarin uzerindeki kontrolun gibi. kontrol altinda oldugunu saniyorsun ama yaniliyorsun. beynin kontrol ediyor seni ve senin onu bir yere kadar kontrol edebiliyorsun.

iste hayatin bu noktalarindan gecince elinden olmadan davranislarin degisiyor. dogru veya yanlis bir seyler yapiyorsun. kimi dogru buluyor kimi yanlis. sen de bilmiyorsun. bazen iyi oluyor, daha mutlu oluyorsun. her sey iyiye gidiyor. yine gunluk sikintilar oluyor, ama hayatinin ego ve acligini tatmin ediyorsun.

sonra oyle noktalar oluyor ki seni her seyden uzaklastiriyor. bazen bir seylerin farkina variyorsun. sonra para harcamak da daha zor geliyor, egonu tatmin etmek de. ama caresizsin. yine bir sekilde tatmin olmaya calisiyorsun. aptalca seyler yapiyorsun.

arkadaslarin senden sogumaya basliyor. fark ettiklerinden mi fark edemediklerinden mi bilemiyorsun. ya da neyi fark ettiler? aptalca seyler yapinca yanlis mi anladilar?

eski arkadaslarim bakiyorum da birer birer kayboluyorlar. ben de sucluyum ama caresizlik de bolluk da insana istemedigi seyler yaptiriyor. bunlar bahane degil. ne yaptigimin farkindayim. niye yaptigimi da dusunmuyor degilim. bazi yaptiklarimdan pismanim, bazilarindan degilim.

neden hayatim bu sekilde ilerledi bilmiyorum. nereye gittigini de bilmiyorum. kontrol altina almaya useniyorum zaten usenmesem de yapamam gibime geliyor.

bunalmiyorum. sadece uzuluyorum.
anlasilan uzuyormusum da. uzmusum ya da.

bilemiyorum. garip bir durum. belki de dusunmemek lazim. bu da oyle bir donem iste. caresiz kalinca ne yapacagini sasirma durumu. ona bunu anlattigin ve onlarin da sana bir tavsiyede bulunamadigi, sadece gececegini bildikleri, bildigin bir donem.

valla neydim, ne oldum, ne olacagim bilmiyorum.

sans.

2005-09-15T13:02:00.000-05:00

sansa inanmayanlara hayranim. bir yandan da kendimi hala sansa inandiracak kadar kandirabildigim icin de mutluyum.

sansli miyim sanssiz miyim bilemiyorum. hep ortada seyir ettim ben. ne kendimi cok sansli gorebildim ne de sanssiz. belki de en guzeli boyledir. aslinda kiyasladiginda kendini cok sanssiz hisseden birini gercekten kotu bir durumda olan biriyle karsilastirdiginda sansli diyebilirsin. o zaman sans goreceli bir seydir.

o zaman sans diye bir sey yoktur.

illet - işim.

2005-06-24T17:05:00.000-05:00

Ağabeyim sağ olsun şu köprüyü yolladı:
http://news.yahoo.com/s/latimests/20050623/ts_latimes/247teensgetthemessage

Yazı Amerikalı gençlerin iletişim teknolojilerini (cep telefonu, msn, icq, aim,
vb…) ne kadar sık kullandıklarından, hangi amaçlar için kullandıklarından, bu
aşırı kullanımın, genç beyinleri nasıl da yeni bir şekilde çalışmaya ittiğinden
bahsediyor.

Şu yazdığım şeye yeni bir yorum getirdi. İnsanların cep telefonunu ICQ veya MSN
olarak görebilecekleri aklımın ucundan geçmemişti çünkü Türkiye’de telefonda
konuşmak çok paraya mal olan bir zevkti. Amerika’da artık hemen hemen bütün
telefon üyelik planları ya akşam belirli bir saatten sonra ya da hep sınırsız
konuşma içeriyor. E öyle olunca olayın ICQ’dan bir farkı kalmıyor.

Ben aldım bu telefonlardan Amerika’da ama hiçbir zaman konuşamadım o kadar
çünkü Türkiye’den kalma bir “telefonda az konuşulur” ve ailemden kalma bir
“telefonda konuşmaktan korkulur” etkisi kalmış üzerimde.

İki hafta önce MSN ve ICQ türü programları da kullanmamaya karar verdim. Hem
zaman harcatıyordu hem de Damla’yla olan konuşmalarımızı çok garip bir boyuta
geçiriyordu.

Nedir bu garip boyut? Yukarıdaki yazıda da anlatıldığı üzere bu tip programlar
insanın aynı anda birden çok iş yapabilmesine yarıyor. Ve haberin iddia ettiğine
göre beynin çalışma şekli de bu yönde değişebiliyor. Şimdi beyinin değişimini
boşver ama alışkanlık olarak bakmak bile bence korkutucu.

Yani ben eğer kız arkadaşımla konuşacaksam tüm dikkatini isterim. Eğer
aramızda bir okyanus varsa o okyanusu yok sayarmışçasına, istediğim an zaten
konuşabilirim diye düşünerek konuşmak istemem. Ne değeri kalıyor ki
konuşmaların? Yan komşumla muhabbet ettiğim gibi nasıl muhabbet edebilirim
okyanusun öteki yanındaki sevgilimle?

Hadi mektubu çoktan geçtik de e-posta yaz. Bilmem ki. Uzaksa eğer uzak olsun.

Uzakların da değeri var. Bence yok etmeye değmez.

Ama düşününce bütün bu çabalar boşa. İnsanlar çok meraklı artık her an her
şekilde ulaşılabilmeye / ulaşabilmeye. Yazının dediği üzere artık iletişim apayrı
bir boyut kazanıyor. Dünya çok hızlı değişiyor artık ve ben sadece e-posta
yazarak geride kalıyorum belki de. Bilemiyorum.

Belki de arada kaldım ben. Ne şimdiki gençlik kadar iletişim meraklısıyım ne de
ağabeyimin nesli kadar hiçbir zaman ICQ gibi programlara önem vermemiş
insanlardanım. Ben de zamanında bilgisayar başında saatlerce oturup
insanlarla konuştum. Aynı anda gitar çaldım, müzik dinledim, otuz kişiyle
konuştum, site tasarladım, vb…

O zamanları boş zaman olarak görmüyorum. Sadece bütün yaptıklarımı ne kadar
yarım yaptığım aklıma geliyor. İnsanlar birden fazla işi aynı anda yapıyorlar
ama bence aynı kalitede yapamıyorlar. Sorun da o zaten.

Bir ilgi kaybı oluyor. Televizyonlar da, bütün bu araç gereçler de her şeyi
hızlandırıyor. Her şey çok hızlı olunca insanlar “Uzak” gibi filmlerden
sıkılıyorlar çünkü adamı bankta otururken 5 dakika boyunca izliyoruz. Halbuki
biz beş dakikada yüz tane mesaj atar, üç şarkı dinleriz bir de üstüne
yarim litrelik "aysttiiiy"imizi içeriz, değil mi?

yavuz çetin.

2005-06-22T21:11:00.000-05:00

yavuz çetin'in adını neden ve nasıl kendini öldürmeden önce duymadım bilemiyorum. yani tamam müziği derinlemesine takip eden bir insan değilim. türkiye'de olan, rock müzik yapan, tanımadığım pek çok grup olabilir.

ama bu adam kadar gitarını güzel çalan bir insanın ismi nasıl duyulmaz? güzel sesli, güzel besteler yapan bir insan. konser vermiyordu anladığım kadarıyla ya da konser verdirtmiyorlardı. bar ortamlarına hiç takılmadığım için bilemiyorum çıktı mı öyle istiklal'de falan.

yani gayet de pop müzik severlerin beğenebilecekleri şarkılar var her iki albümünde de. yani mor ve ötesi de zamanında ünlü değildi ama duyduk onları bir şekilde ünlü olmadan da önce.

sonra bu adam ölünce bütün bu kurban.com'du, birkaç değişik rock grubu sitesiydi hepsi andılar falan bu adamı. ben de kim ki bu dedim kendime. böyle öldü de duyduk falan.

sonra bütün rock müzik dinleyen insanlar bu adamın adını sayıklamaya başladı ve şu ünlü "cherokee" şarkısını söylemeye başladılar. hoş bir şarkı tabii ama yani o albümde çok daha güzelleri var.

ben de ölümüyle tanıştım yavuz çetin'le. keşke daha önce duymuş olsaydım. belki görmüşümdür bir yerde bir konser afişini de bilememişimdir kim olduğunu.

ama söylemeye çalıştığım, insanlar bu adamı (ikinci albümü çıkmadan) neden konuşmadılar? nasıl konuşmadılar? nasıl gelmedi kulağıma? anlayamıyorum ben. insanlar kendilerine mi sakladılar daha sonra "aaa ilk ben keşfettim" geyiklerine girebilmek için? yoksa o lisede mi oluyor sadece? uzak kaldım; affedin. yani tamam pek çok şair, yazar var öldükten sonra ünlenen ama yani türkiye'de rock müzik yapıp albüm çıkaran kaç insan vardı yavuz çetin öldüğünde?

neyse. sesine bayılıyorum. çok güven verici, yakın. aynı zamanda karizmatik bir ses. karakterli efendim; ne demekse artık tam olarak. öyle sesine sıfatlar vermeye çalışıyorum ama pek olmuyor. sesinde ve şarkı sözlerinde büyük bir istek, arzu hissediyorum. uyuyorlar o yüzden.

öldürmeseymiş kendini keşke. elbet bir gün duyardık yani ismini. sonra konserine giderdik. hep beraber şarkılar söylerdik. hep beraber bağırırdık, hep beraber ağlardık.

ama yok. canı sağ olsun.

anıyoruz:

" yaşadığım her şey
benim için bile bir sır; kimse bilemez
kimi gerçek kimi hayal
kim oyun oynuyor; kimse bilemez "

olmaya da bilir.

2005-06-22T00:36:00.000-05:00

öyle bir insan olur ki
o kadar güzel olur ki
öyle canlar yakar ki
bütün dünya eğilir

öyle bir insan olur ki
o kadar çirkin olur ki
öyle canı yanar ki
bütün dünya eğilir

öyle bir tanrı olur ki
o kadar uzak olur ki
öyle inanırlar ki
bütün dünya eğilir

mutlu aküleri.

2005-06-10T03:47:00.000-05:00

ben yine benim çok hoşuma giden şarkılar dinledim. yine kaptırdım kendimi. yine söyledim şarkılar, yine olmayan davullara vurdum ben. yine coştum ben.

yine içimi bir umut doldurdu. yine yapabilirim dedim. yine güç aldım ben. dedim istesem ben de yaparım. biraz çaba harcasam olur dedim yine ben.

ama bu sefer bozmayacağım. 20 yaşındayım ben. 15 yaşında bunu yapmadım ama şimdi yapacağım. kandıracağım kendimi. gerçekleri göstermeyeceğim kendime; kendileri bana gösterene kadar kendilerini. yarın öbür gün uğrarlar. kapıyı çalarlar da öyle davetsiz misafirler gibi o olumsuzluklarıyla, umutsuzluklarıyla birlikte otururlar tam salonun ortasına. salon. ben yani; kalbim.

ama dedim ya. bu sefer denemeyeceğim bir şey yapmayı. ne elime bir fotoğraf makinesi alacağım, ne de gitar. hiçbir şey yapmaya, ortaya hiçbir şey çıkarmaya çalışmayacağım. kendimi kandırmak bu kadar kolay işte. inanıyorken yapabileceğime, istemeden de olsa aksini inandırmaya çalışmayacağım.

kendimi yükseklerde göreceğim. bir tür uyuşturucu niyetine kullanacağım o masumca yazılan şarkıları. en hüzünlü şarkılardan bile yararlanacağım. onları harcayacağım. hem müziği kullanıp hem de derin anlamlar yükleyeceğim.

böyle yazıyorum. ama kafam karışmıyor hiç. mutluyum ben bu gece. içmedim de hiç.

her neden böyle bir şey olduysa bu gece bana, her ne gazı olduğunu düşünüyorsa o, bu veya şu. umrumda değil.

en azından bu gece güzel olacak dünya.

öyle günün olaylarına kendini kaptırıp da güzel olması değil. zamanın güzel ve çaktırmadan akması değil bu. bu gerçek mutluluk. ve bu sadece beynimdeki nöronlarla, elektrik akımlarıyla ilgili. ama umrumda değil bunlar bu gece.

eğer bir uç noktaysa bu yaşadığım; zevkini çıkarıyorum bunları yazarak.

öpüyorum yanağından.

lavabo etkisi.

2005-06-02T21:08:00.000-05:00

Bazıları tuvalete lavabo derler. Daha kibar geliyor sanırım kulağa.

Bugün tuvalette çişimi yaparken (küçüğüm oluyor o) evimi düşündüm. İstanbul'daki evi. Bir düşünceden diğerine atladım.

Yeni taşındığım yerdeki tuvaletler çok pis. Haftaiçi her gün sabahları temizlenmesine rağmen akşama kadar iğrenç kokuyor. Yerleri hep ıslak oluyor ve klozetler çiş lekeleriyle değişik desenlere bürünmüş oluyorlar. Şimdi ben beş bin kelimelik bir kompozisyon yazabilirim bu insanların ayılığı hakkında ama zamanıma yazık.

Oradan aklıma rahat rahat ihtiyaçlarımı giderebileceğim tuvaletler düşünmeye başladım. Aklıma kısa bir sürede evimdeki tuvalet geldi. O temiz, yumuşak, pofuduk oturma yeri geldi aklıma. Oraya oturmak ve rahat etmek.

Ondan da evde oluşum aklıma geldi. Duvarların, kapıların, kapı kollarının o apayrı hissi aklıma geldi. Hatta o metal ama üstü beyaz boyalı kapı çerçevelerine yaslanmam geldi aklıma. İçimi bir huzur doldurdu. Ya tamam özledik ettik ama bu sadece özlemekle alakalı değil. Her şey o kadar farklı ki...

Her şey o kadar farklı ki buranın zamanıyla oranın zamanı bir değil. Ben dönünce İstanbul'a sanki hiç ayrılmamışım gibi hissediyorum. Buraya gelince ayrı bir hayat. Ayrı bir dil, ayrı amaçlar, ayrı insanlar, ayrı hayaller, ayrı evler, ayrı odalar, ayrı kapı çerçeveleri, ayrı tuvaletler. O kadar ayrılar ki bir araya gelmeleri imkansız. Zamanı insan nasıl hisseder onu bile bilmiyorum ama bu iki yerde zaman çok değişik bir şekilde ilerliyor. Yer ve zaman ilişkisi mi denir ne denir bilemiyorum. Anlatamıyorum kendimi. Ama İstanbul'u özlemekle bir alakası yok bunun.

Burada olmak rahatsız etmiyor beni ama beynimin burayla ilişkilendirdiği şeyler, İstanbul'la ilişkilendirdiği şeylerden çok daha bunaltıcı şeyler. O yüzden ben İstanbul'u düşününce geri dönmek istiyorum. Ama mesela Damla burada olsa hiç takmazmışım gibi geliyor nerede olduğumu. O güzel kılar buralardaki tuvaletleri. Anlatabiliyor muyum?

Yine de büyüdüğüm yerde yaşamak istiyorum. Son olarak Death Cab For Cutie'nin The New Year şarkısının bir bölümünü evinden uzak olan ama aslında uzak olmak istemeyen insanlara yazıyorum:

"i wish the world was flat like the old days
i could travel by just folding a map
no more airplanes speedtrains or freeways
there'd be no distance that could hold us back."

408 saatlik şarkılar.

2005-05-31T20:36:00.000-05:00

aylin aslım'ın ilk albümünde dört gün dört gece adlı bir şarkısı vardır. sözlerinin bir bölümü şöyle:

"dört gün dört gece ağladım ben
dört gün dört gece yağdı yağmur
yaşlarımı saydım içimden
hiç haber yok ki senden

artık gel neredeysen
bu uğursuz yağmur dursun"

aylim aslım'ın ilk albümünü çok severim. şarkıların melodileri çok güzeldir, elektronik falan fıstık. ama bu sözlerin ilgimi çeken yanı artık bu şarkının sözlerinin anlamını yitirmesi. bir yere kadar en azından.

bu şarkı yazıldığında cep telefonları türkiye'de o kadar moda değildi hatırladığım kadarıyla. albüm 2001'de çıktı gerçi ama büyük ihtimalle 1999'da falan yazılmıştır ki o zaman hatırladığım kadarıyla cep telefonları yeni yeni kullanıma girmişti türkiye'de.

böyle "haber alınamama" durumu artık çok daha az gerçekleşiyor (ne yazık ki). eskiden ulaşılamamak çok daha kolaymış. artık annen açık bırakmanı istiyor telefonunu; bu sefer eğer erkek / kız arkadaşınla konuşmamak için kapatamıyorsun bile. tamam acil olaylar için iyi bir şey ama o zaman hepimiz ölelim acil durum kalmasın diye yani (tamam ekstrem bir örnek ama bir adım diğerini getirir bu tip durumlarda).

bu ulaşılabilirlik batmıyor insanlara ya ben ona şaşıyorum. eskiden ne kadar daha anlamlıymış görüşebilmek, buluşabilmek. artık değeri azaldı çünkü istediğin zaman telefonunu açıp isimlerden birilerini bulabiliyorsun nasıl olsa çağıracak oraya buraya. iyi yanları da var ama "buluşma" fiilinin hissini, anlamını, yaklaşımını çok değiştirdiğine inanıyorum bu cep telefonlarının.

olsun. insanoğlu değişiyor. normaldir. ama demeye çalıştığım, teknoloji büyük bir ivmeyle gelişiyor ve bu tip medyatik teknoloji (?) insanlık için yeni bir şey. insanları, terimleri gereğinden çabuk değiştiriyormuş gibi hissediyorum. gereğinden çok ne demek bu durumda? insanlara zarar verecek derecede. teknolojiye sarılmış durumda insanlar ve teknolojinin iyi ve kötü yanlarını ayırıp ona göre hareket etmek yerine teknolojiye tamamen sarılmış durumdayız. bu gidişle bütün bu pesimistik bilim kurgu romanları (neuromancer, mindplayers, the shockwave rider - ben de yeni okumaya başladım) gerçeklik kazanacak.

eğer meraklıysanız bu tip konulara internetten cyberpunk ile ilgili makaleler veya ahmet'in mehmet'in fikirlerini okuyabilirsiniz. her ne kadar bilim kurgu romanları hoşuma gitmese de bu tarz bir bakış açısı bambaşka bir boyut kazandırıyor kitaplara.

(408 saatlik şarkılar pat cadigan'ın mindplayers kitabından.)

evrim geçirmeli nutuklar bazen.

2005-05-31T14:09:00.000-05:00

Ailem, hayatı ve çalışmayı çok ciddiye alıyormuş gibi gelirdi bana hep. Küçüklüğümde, hatırladığım kadarıyla, tek bahsedilen ne kadar çalışmam gerektiğiydi. Bütün ailem sürekli bir çalışma içerisindeydi. Herkes tepeme üşüşüp çalış çalış derdi; başka şey demezdi kimse. Ben neden çalışmam gerektiğini, nasıl çalışmam gerektiğini kendim öğrenmeliydim çünkü babama kalsa tek nedeni şu cümleyle özetleniyordu zaten: "İleride başını taşlara vurursun yavrum."

Şu üniversiteye gelip de tek başıma şu yurtta yaşayana kadar da çalışmadım doğrusu. Kimse başımda durup "oğlum yat artık" demedi, "oğlum dersine çalış hadi" demedi ama artık kendi inandığım bir nedenim vardı çalışmak için. Kendi hedeflerim vardı, kendi kafamda kurabildiğim baş ve taş ilişkileri.

Sonuç itibariyle bence eğer birine bir şeyi bin defa söylediğinizde hala anlayamıyorsa başka türlü anlatmaya çalışın. Eğer zamanınız varsa tabii.

sen öyle sanal kimlik.

2005-05-30T13:26:00.000-05:00

evdeyken (2 sene oldu ayrılalı okul için), odamda ofis koltuğum vardı bir tane. böyle bir velet HEKIR edasıyla otururdum ama hani öyle olsam yine iyi olurdu. onu bile olamadık. müzik dinledim, insanlarla konuştum. internet ilişemeyişkileri mi istersin arkadaşlara yüzyüze yapılamayacak sohbetler mi dersin sanal çevre yapmak mı dersin hepsinden kokladık. fazla koklamışız.

hala çok vakit geçiriyorum şu bilgisayarın başında. insana yeni bir dünya yaratıyor bu bilgisayar ve korkuyorum ben bundan. yeni bir kimlik, yeni hobiler, yeni arkadaşlar, yeni bir zaman dilimi, yeni bir ev. ve sen bunları bilgisayarın dışına çıkaramıyorsun. çıkarsan da bir anlamı olmuyor. korkulur bu durumdan.

belki de çıkıp gezmek lazım sokaklarda. sokaklarda gezmemiş insan da değilimdir aslında. hayatımın ders bölümünü üniversiteye kadar boş geçirdiğim için fazladan vaktim oluyordu...

ama durum ne olursa olsun ben her zaman kıl olmuşumdur hocaların veya arkadaşlarımın "can oğlum, bağımlılık yaratmış bu bilgisayar sende" gibi aptalca laflarına. ben bilgisayar başında otururken insanlar ne yapıyorlardı? dizi mi izliyorlardı? autoshow gibi dergiler mi okuyorlardı? resim mi çiziyorlardı? film mi çekiyorlardı? mastürbasyon mu yapıyorlardı? nedir yani benim kaçırdığım?

pek bir şey kaçırmamışım gibi geliyor. tek merak ettiğim benim hayatımda bilgisayar olmasaydı onun yerine ne olacaktı?

telefon görüşmeyişleri.

2005-05-26T03:26:00.000-05:00

yeni bir binaya taşınmak zorunda kaldım yazın bir bölümünü okulda geçiriyorum diye. e tabii bu da yeni komşular, arkadaşlar demek. zaman geçirmesi pek zevkli ve aynı zamanda da epey "iyi" insanlar var etrafta. bana göre iyi insan sana göre de öyle midir bilemiyorum artık. kendim farklı olduğumdan değil de senin farklı olabileceğinden.

her neyse. bir çocuk var. puerto rico'lu hatırladığım kadarıyla. pek iyi bir insan. rahat, yardımsever, ve iki kız [olan] arkadaşım tarafından "tatlı" olarak adlandırıldı. bina içerisinde tişörtsüz gezmeyi her nedense çok seviyor. ama benim anlamakta zorluk çektiğim şey çıplak gezmesi değil de telefonda nasıl bu kadar çok konuşabildiği.

bir sınırı olmalı.

roberto'yu geçelim de pek çok insan var telefonu açtı mı hiç durmadan 23109682341098723 saat konuşabilen. ve ben kesinlikle konuşamıyorum. biriyle 2-3 saat telefon görüşmesi yaptığım olmuştur ama bu pek görüşmek olmamıştır da daha çok karşımdaki insanın konuşmasından ve benim uyumamaya çalışmamdan ibarettir. kısacası konuşmak için konuşmak diyelim biz. belirli bir süre sonra çok sıkılıyorum konuşmaktan. damla'yla bile.

yanlış anlaşılmasın; ben telefonda konuşmak zaman kaybı, gereksiz veya aptalca demiyorum. sanırım insanından insanına değişiyor ve ben bunu neyin değiştirdiğini merak ediyorum.

kendi açımdan bakınca olaya bencil olmamın (bencil terimi de beni çok zorluyor; tek başına pek yetersiz geliyor bir sıfat olarak) telefonda uzun süre konuşamamda büyük bir payı olduğunu düşünüyorum. insanlar beni doğrudan veya dolaylı yoldan etkileyecek bir şey söylemiyorlarsa dikkatimi çekmiyor; üzerinde iki kere düşünmüyorum. dolayısıyla uzun süreli hafızama hiçbir zaman giremiyor bu sohbetler. ben bu kadar ilgisiz olunca bu durumlara, o kadar da ilgili cevaplar veremiyorum. veya o konuda daha detaylı şeyler öğrenmek için sorular sormuyorum. eğer karşımdaki benimle konuşurken film izliyorsa ve o filmin benimle bir ilgisi yoksa o filmle ilgili muhabbet bir kulağımdan girip diğerinden çıkar.

tabii herkes benim gibi ilgisiz değil başka insanların duygularına, hislerine. o yüzden sanırım telefonda çok konuşan insanlar, ya başkalarının dediklerinden kendilerine büyük paylar çıkarabiliyorlar ya da gerçekten kendilerine hiç bir çıkarı olmasa bile (çıkar kelimesini burada negatif bir şekilde düşünmemeye çalışmak lazım) başkalarının anlattığı her ne olursa olsun öğrenmek istiyorlar, bilmek istiyorlar. unutmamak istiyorlar. veya küçükken başka insanların dediklerine karşı duyarlı olmayı aileden veya başka çevrelerden öğrenmişler ve farkında olmadan unutmamak istiyorlar. unutmamak üzere dinliyorlar.

ama bence aileden veya çevreden öğrendikleri bir şey bile bir çıkardır. sonuçta o insanlar, farkında olmadan, unutmamanın onlar için daha iyi olduğunu düşünüyorlar. yine kendileri için daha iyi bir şeyden bahsediyoruz ve bu da bir çeşit çıkardır; o yüzden negatif bir şekilde düşünmemeye çalışıyorum çıkar kelimesini. (belki de çıkar yanlış kelimedir; affet.)

o zaman ben başkalarına karşı ilgili olmayı öğrenmediğimden (burada öğrenmekten kastım psikolojideki "conditioning") telefonda uzun süre konuşamıyorum.

peki o zaman birini, başkalarına karşı ilgisiz olmaktan, hep kendini düşünmekten dolayı suçlayabilir misiniz? "aa bu çocuk çok bencil" deyip bir kenara atabilir misiniz? atamamanız için bundan başka nedenler de vardır ama insanlar hakkında yorum yaparken, yaptıkları şeyler için yargılarken, onları kefelere koyarken biraz daha düşünmek lazım.

roberto kız arkadaşıyla koridorda gün boyunca yetmediği gibi geceleri de saatlerce telefonda konuşuyor. büyük ihtimalle birbirleriyle bedavaya konuşuyordur. cep telefonuyla konuştuğu için radyasyon geyikleri mevcut ama onun dışında tek kaybı olan zaman, gerçekten büyük bir kayıp mıdır, telefonda konuşarak geçirilmesi insana ne gibi yararlar ve ne gibi zararlar verir orasını bilemiyorum. düşünmek de istemiyorum şu anda (belki de o düşünmesi daha zevkli bir konudur).

biraz önce tuvalete girdim de roberto içeride yine kız arkadaşıyla konuşuyordu.

bir sınırı olmalı.

çocuk.

2005-05-24T10:02:00.000-05:00

küçükken ben de böyle zıpırmışım. gerçi bu kadar uç noktalara varmıyordum herhalde. dizlerine bak. :) bu çocuk şimdi yaşlı sanırım. tam olarak ne zaman çekildiğini bilmiyorum fotoğrafın ama şimdi n'apıyordur merak ediyorum.

onu bırakalım da ben n'apıyorum şimdi; onu merak ediyorum ben asıl. ama onun hakkında da konuşmak istemiyorum. 2 senesi bitti üniversitenin ve bazen hala yerimde sayıyormuşum gibi geliyor. bir de sanki üniversite sonrasına bir şekilde hazırlanmam gerekiyormuş gibi hissediyorum. zaman harcıyormuşum gibi geliyor. sanki boşa akıp gidiyor gibi.

mezun olduktan sonra ne yapacağımı çoğu insan gibi ben de hala bilmiyorum.

sanırım bu çocuğun ne yaptığını düşünmemin hiçbir anlamı yok.

fotoğraf diane arbus'un bu arada. fotoğraf kitaplarından hoşlanan varsa kesin alınmalı: tıklıyoruz.

gecenin ne gece ne de gündüz olamayışı.

2005-05-22T02:26:00.000-05:00

tamamen kaybettim uyku düzenimi. istediğim zaman yatıp istediğim zaman kalkmak düşündüğümden daha zormuş. bir halsizlik var sürekli üzerimde. ne gündüzleri ne de geceleri uyuyabiliyorum 5-6 saatten fazla. garip bir şey.

binadan çıkmıyorum pek. epey depresif gibi geliyor kulağa ama yapacak bir şeyim olmadığından böyle. belki de yürümeye, koşmaya falan çıkmalıyım. böyle nereye kadar gider bilemiyorum. ne ders var beni ayakta tutacak ne de başka bir şey. ama yakında yoğunlaşır işlerim.

türkiye'ye dönmeme az kaldı. o zamanı bekliyorum hep. buradaki zaman artık umurumda bile değil. şu "projemi" bitirip gideyim işte türkiye'ye. az kalıyor olsam bile. hiçbir şeyi yarım yamalak yapmak istemiyorum ama bazen doğamda varmış gibi hissediyorum. hayatımda ben hiçbir şeyi tam yapamadım ki.

damla.

2005-05-20T06:02:00.000-05:00

damla.

31.

2005-05-20T05:34:00.000-05:00

biz, yeni nesil, internette aşağılanan - bu fotoğrafları çekilen kızlar aşağılanmayı seviyor veya sevmiyor olabilir orasına karışmıyorum - kızlara bakarken mastürbasyon yapmak nedense kız arkadaşları veya erkek arkadaşları rahatsız etmiyor.

bazı insanlar mastürbasyon yaparken eşlerini düşünememekten şikayetçi. bu yüzden internette fotoğraflar arıyorlar veya tuvaletin birinde felekten bir orgazm çalarken eşlerinden başka insanlar düşünüyorlar.

bir sorun var gibi orada. tabii ki bardan eve bir gecelik de olsa yeni bir eş götürmekle hiç dokun(a)madığın, konuş(a)madığın bir kıza bakıp mastürbasyon yapmak arasında epey fark var. ya da var mı?

bir bağ oluşuyor mu bir yeni bir insana dokunabilince, onunla konuşunca? herhalde insanından insanına değişiyordur.

insanlar kendilerini kandırıyormuş gibi geliyor bana. porno garip bir şey. senelerdir internette bakarım ve arada bir bunlar aklıma geliyor. böyle bir şey yaptığım için kendimi kötü hissetmiyorum. sadece insanların bu konudaki genel fikirleri beni rahatsız ediyor. eşler bu durumdan hoşnut olmamalı diyemem; ama bir düşünmeli gibi.

bi' şey daha.

2005-05-14T17:26:00.000-05:00

başka yerlerimden anlamış olabilirim ama herkese olur öyle. kızmaya, bozulmaya veya boşvermeye gerek yok.

yine de dinleyebilirsin.

ya yahut yahu.

2005-05-13T02:50:00.000-05:00

yahu.
benim hayatımda her şey yarım mı olmak zorunda?
yarım kalıyor. bitmiyor. tam olmuyor. biraz oluyor. devamı gelmiyor.
ben mi getiremiyorum kendisi mi gelmek istemiyor bilemiyorum.
ama olsun işte. deniyoruz bir şeyler.
boş şeylerle uğraşıyoruz. film izleyip ağlıyoruz.
sonra neye ağladığımızı düşündüğümüzde daha da bir ağlamak istiyoruz.
en azından bana öyle oluyor.
yetiştiriliş tarzı insanın kişiliğini pek etkiliyor gibime geliyor.

kurban'ın yeni albümünü yolladı narin; sağ olsun.
pek sevdim.

"eski günlerden çaldığın o anı düşlerken
solmuş resimlerde cansız yüzleri izlerken
yalan sevinçler yalnızlığı gizlerken

her gün kahrolup eriyip tükendiysen

ağla."

hayatın bu akışı. ya da zamanın.

2005-05-09T00:36:00.000-05:00

müziği müziği için dinleyelim bir süre.
sözlere sonra geçeriz.
bunalım şarkılara göbek atalım; sonra ağlarız.
düşünüyorum da kötü bir yanı yok bunun.
bildiğin sürece, zaman zaman dikkat ettiğin sürece kimin ne demeye çalıştığına.
belki de takmamak lazım kim ne demiş. neyi değiştiriyor ki?

arkadaşım 1000 dolar harcıyor 5 günlüğüne Romanya'ya dönmek için. Lütfen ya! söylediğinde ona diyor ki umurumda değil para. diyor ki para, harcamak içindir. bilgisayar mühendisliği okuyor ve pek zeki bir insan. ama böyle şey de olmaz ki. ben de belki bu kadar umursamaz olmalıyım. nasıl bir şeydir bu. biri anlatsın bana. neyi takmalı neyi takmamalı bu hayatta?

psikoloji profesörüm şansa inanmadığını söylüyor. şans dediğin pek çok şeyden oluşuyor diyor. şansmış. peeeh. diyor.

bilmiyorum ne diyeyim ben. kendimde değilim şimdi. ama o da ayrı bir şey. değil mi?

içtim ya? seviyorum her şeyi.

dar yataklar.

2005-05-05T19:00:00.000-05:00

"en sevdiğin film hangisi?" diye sordu.
sen de üşendin cevaplamaya; öyle mi?

oluyor öyle bazen. sanırım insan bir süre sonra değişik şeyler bekliyor ıspanaklı böreklerden. mesela küçükken yeni bir şey almanın büyük bir heyecanı vardı ama artık araba alsam otoparkta duracak neredeyse. belki de genel olarak bakış açımız değişiyordur böreklere.

ama nedeni her neyse geçer diye düşünüyorum. şimdi sen biliyorsun gözleri sana bakan; bakmıyorsun. bir gün bakmadıklarından şüphelendiğinde geçer belki. o zaman.

tembel karınca mutlulukla kandırırmış ya kendini? sonra kış gelip elinde bir şey kalmadığında ortada kalmış hani; kimse yardım etmemiş. ben de öyle kalacağım ortada ama üzüntülerle kandırıyorum kendimi. aynı şeye geliyor.

sevmeyişmek.

2005-05-04T03:03:00.000-05:00

inatçı sevgilim.
ben de inatçıyım.

alakasız olacak ama kavga etmek için kavga ettiğimizi düşünebilirim ben zaman zaman. öyle olursa da kızma sen bana. kafama girmiş, sokulmuş, soktuğum bazen doğru bazen yanlış şeyleri senin söylediklerinle bağdaştırdığımdandır. ilişkilendirdiğimdendir. bağladığımdan, bağlantı kurduğumdandır. o zaman biz göbek atalım ay ışığı altında. mumları söndürüp sevişelim hava kararana kadar. kararınca biraz sıkılır biraz da üfleriz. çıkar gezeriz üşenmezsek. yeriz bir şeyler.

ama mutlu oluruz yine de. sen merak etme.

osurmak.

2005-04-27T20:23:00.000-05:00

ya film diyorum. film.
filmin senaryosunu yazmayı düşün, çekimini düşün.

belki yanlış şeyi okuyorum. belki de yanlış yerde okuyorum. belki de nerede ne okuduğum hiçbir şeyi değiştirmiyor.

önemli de değil o kadar. iyi senaryo yazan insanlara kucak dolusu sevgiler yolluyorum. nasıl yapıyorlar bilmiyorum, kafaları nasıl çalışıyor bilmiyorum ama onları öpüyorum.

boş konuşuyorum.
boş konuşuyorum.

belki osurmam laaaaaazım.
yalnızlığa.

dım dım dıdı dım dıdıdı dım.

damla.
osurdum; kusuruma bakma.

tövbe. bir de kafiyeli oldu.

az kalorili hayatlar.

2005-04-23T18:27:00.000-05:00

Reflex - Saydam Güvercin

"daha çok küçük bir çocukken
kırarlar kanadını kolunu
sorsana sorsana bana
kim daha yakın bu dünyaya?
nerede o gençliğim, geleceğim?

aslında biz hiç çocuk olmadık
ne aşkı ne sevgiyi yaşamadık
yaşamalı özgürce, yaşatmalı ölesiye

daha vakit çok geç olmadan
aç gözünü yen karanlığı
sorsana sorsana bana
kim daha yakın bu dünyaya?
nerede o gençliğim, geleceğim?

aslında biz hiç çocuk olmadık
ne aşkı ne sevgiyi yaşamadık
yaşamalı özgürce, yaşatmalı ölesiye"

bu şarkı pek hoşuma gidiyor ve pek dinler oldum son zamanlarda. beni sinir eden tek yanı çok güzel bir konuya değinip ondan sonra sadece "daha vakit geç olmadan aç gözünü yen karanlığı" demesi. ne demek ki şimdi bu? bir şey yapmamı tavsiye edeceksen doğru düzgün edeceksin. "göz açmak" hiçbir şey ifade etmiyor tek başına ve bu bahsettiği "karanlığı" yenmebilmemiz için bize hiç yardımcı olmuyor.

bana yarım kalmış gibi geliyor o yüzden bu sözler. ama yine de bu konuyu düşünmemi sağlaması güzel bir şey. gerçekten artık çocuklar, sanırım bütün dünyada, çok küçük yaştan itibaren büyük sorumluluklara ve strese sokuluyor. sistem değişti galiba ama benim zamanımda insanlar beşinci sınıftayken, daha ne olduklarını anlamadan kendilerini abuk subuk bir teste hazırlanırken buluyorlardı. anneler babalar hep baskıcı. belki çocuğun "tek yapması gereken şey" ders ama o yaştaki bir çocuğa o da büyük bir yük olabiliyor. dışarıda oynamamız daha ilkokul 3te kısıtlanıyordu (benim kısıtlanmadı ama o şımarık olduğum içindi ve sonunda ona göre hakettiğimi de aldım). liseden, össden bahsetmeme bile gerek yok. üniversite bitirenler bu sefer iş bulamıyor. bir stresten diğerine.

ama sanırım insanın gelişimi boyunca hep bir stres vardı. belki öss değildi, belki ders değildi ama bu sefer yemek bulma gibi şeylerdi. ama yeteri kadar şey bilemiyorum o zamanlar hakkında. ama yine de bence o zaman çocukların yapmaları gereken şeyler daha doğal ve daha mantıklı geliyor bana. artık kendimizi beslemek için hayvan peşinde mızrakla koşmuyoruz belki ama götümüzün üstünde oturup kalemle test peşinden koşuyoruz. zaman geçtikçe "çocuk" diye bir şey kalmadığını hissediyorum. sanki çocuklardan hep daha çok şey bekleniyor. sanki hep daha az aşk, sevgi gibi doğal duygulara yer veriliyor.

ama yaşamak zor işte. bazılarımız için daha zor. bilmiyorum bu şarkıyı yazarken bunlar mı düşünüldü ama bana bunları hatırlatıyor bu sözler.

şurası vergi dairesi mi? (meriç'e ithafen)

2005-04-23T01:38:00.000-05:00

geç oldu burada tabii ama bıyıklı mahmutlar (ismi mahmut olanlar alınmasın öyle bir geyik vardır) yeni uyanıyor istanbul'da. onlar gözlerini açtıklarında başka şeyler görüyorlar benden. ekmek ister onlar sabahları. buradaysa siriYIL var bizlere. mısır gevreği. bak sor mahmut'a yer miymiş mısır gevreği. bıyıklarına bulaşır onun böyle damlar süt damla damla.

damla.

arıyorum damla'yı da konuşamıyorum. ya o duymuyor ya ben. eğer yapacaksan telefon bağlantısı, doğru düzgün yapacaksın. hem ucuza yapıp da ondan sonra bu kadar da dandik yapınca insanda hal kalmıyor. stres geliyor sesimi duyuracağım diye. korkuyorum söylediği bir şeyi duymayacağım diye.

böyle olunca türkiye'ye döndüğümde o kadar garip geliyor ki arkadaşlarımı aramak. böyle cillop gibi geliyor ses. sanki yanımda. bir çeşit zevk ortamı oluşuyor. konuştukça insan onu da görmezlikten geliyor. şımarıyor. çok kolay yavşıyor bu insanoğlu. ben de öyleyimdir yani.

iyi geceler.

boş marka fotoğraf makinesi.

2005-04-19T11:28:00.000-05:00

postmodern'den sonra ne çıkacak bakalım. pentium 5 beklemek gibi bir şey oldu. zaten şarkılardan sonra fotoğraflar da tüketiliyor artık. fotoğraflar eskilerden beri satılırdı zaten ama apayrı bir boyut kazandı artık. normaldir.

herkesin elinde bir fotoğraf makinesi olması veya olabilmesi bazen rahatsız etse de beni herhalde güzel bir şey. artık "snapshot" diye adlandırılan fotoğrafçılık çok büyüdü ve nereye kadar büyür artık bilmiyorum. fotoğraf sanatçısı görülen insanlar artık ben klişenin üstüne gidip nasıl orjinal bir şey yaratabilirim diye düşünüyorlar. güzel şeyler tabii bunlar.

fikirler uçuşuyor. ama her zaman belirli sayıda insan başarılı olabiliyor. onları ayrı kılan beyinlerindeki bir değişiklik midir nedir bilmiyorum ama onları buradan kutlamak istiyorum. bazı insanlar mükemmel fikirler ortaya koyup onu elde etmek için uğraşıyorlar. onlara da saygım sonsuz.

ben sadece kendimi nereye koymalıyım veya hiç koymalı mıyım onu bilmiyorum. hepimiz seviyoruz fotoğraf çekmeyi. sen bırakmalısın, o devam etmeli diye bir şey de diyemezsin. saçma. ama birilerinin demesi gerekiyor ki insan bir karar versin. belirsizlik insanı en çok rahatsız eden şeylerden biridir.

kendi kendime tekrarlamam gerekiyor şunu:

fotoğrafı bir hobi olarak görüyorum.
fotoğrafı bir hobi olarak görüyorum.
fotoğrafı bir hobi olarak görüyorum.

biraz geç kaldınız beyefendi.

2005-04-19T02:11:00.000-05:00

ben hiç gitmedim kadıköy'deki yoğurtçu parkına. hep gideceğim dedim; bir kişiye söz verdim. hiç gitmedim. öyle geyiği var, anısı var ve dolmuşla yanından geçişim var. ağabeyimi, birkaç arkadaşımı, birkaç anımı ve en son da taksim'deki yoğurtçu iş hanını ve yoğurt teknolojileri şirketini hatırlatır. bir de amerika'da satılan yoğurtlar öyle tuzsuz öyle yağsız ki yoğurt demeye bin şahit lazım.

bilmiyorum paylaşacak mıyım ya da okuyanla mı kendimle mi paylaşacağım veya kendime mi başkalarına mı yazıyorum. ama önemli de değil. hem araştırmalara göre günlük veya benzeri bir şey yazmak bir çeşit sosyal çevre desteği olarak görülebilirmiş. bu da tabii depresyonla beraber stresi azaltıyormuş. tabii direkt bir bağlantı yok ama bir düz orantı söz konusu ikisi arasında.

bir de son olarak ilkan'dan özür diliyorum böyle hazır "blog"lardan kullandığım için ve kendi tasarımımı yapıp kendi sitemi açmadığım için. ilk beraber yapmıştık böyle bir şeyi. ne kadar sürer demiştik. ben kestim ama o devam ediyor. ben yeniden başlıyorum ve böyle bir sitede başlamamın tek nedeni üşengeç oluşum ve bu sitenin tasarımı kadar kullanışlı bir site tasarlayamayacağım için.

ilkan'ın sitesi / yazıları / yorumları / günlüğü / vb. için tıklıyoruz.